Σε χρόνο σημερινό, σε μια πόλη των χιλιάδων ανθρώπων, είναι εκεί που ακούγονται τα βήματα των ηρώων, πότε ηχηρά στην απιστία, στο θυμό τους και στις αποφάσεις τους και πότε σιωπηλά στην απώλεια, στον πόνο της απόρριψης, στα θαμμένα τους όνειρα.
Ο Γιάννης Φιλιππίδης, ακολουθεί τα χνάρια τους και μας παρουσιάζει την ανθρώπινη ιστορία τους, αφήνοντας μας έρμαια στη δίνη της.
Η Ρόζα, που απαιτεί να μην την πουν ξανά Ροζαλία, η ατίθαση, η ανέμελη, με τα κόκκινα μαλλιά, που ξεκινά γεμάτη αισιοδοξία την πρώτη του Νοέμβρη να πάει σε μια οντισιόν ντυμένη το μπορντό ρεγιόν φόρεμα, κρατώντας την μωβ ομπρέλα της, τόσο παράταιρη με το γκρίζο τοπίο, ακολουθείται εκείνο το πρωινό από γεγονότα που την αναγκάζουν να επαναπροσδιορήσει τις προτεραιότητες της.
Γύρω της περιστρέφονται άνθρωποι δικοί της, που ο καθένας αφήνει το στίγμα του στην ιστορία.
Η Μάρθα που συνειδητοποιεί πως ο καθένας μας μπορεί να είναι εν δυνάμει δολοφόνος όταν νιώθει πως απειλείται το προσωπικό του σύμπαν.
Η Ευδοκία που δίνει την πιο άνιση μάχη της ζωής της, προσπαθώντας να θέσει τους δικούς της αδιαπραγμάτευτους όρους και διατηρώντας την αξιοπρέπειά της.
Ο άβουλος, ρέμπελος, άπιστος σύντροφος της Ρόζας, Στάθης.
Ο Στέφανος και ο Αλέξης, με φάρο την αγάπη τους πορεύονται διεκδικώντας όσα δικαιωματικά τους αξίζουν. Και τόσοι άλλοι...
Ήρωες όλοι τους που ο Γιάννης τους κυκλώνει πότε με χιούμορ, πότε με συναίσθημα, με αλήθειες απόκρυφες να απαντούν στα τόσα " γιατί".
Όλα ξεκινούν από μια απιστία, λάγνα, σαρκική. Μα διαβάζοντας, ανακαλύπτει κανείς, πως η απιστία φέρει μέσα της πολλές μορφές.
Απιστία στα όνειρα και στα θέλω στο όνομα της οικογένειας, απιστία στο νου, στο συναίσθημα και στην ηθική, απιστία στο παιδί μας, στη ζωή μας, στον ίδιο μας τον εαυτό. Και
τα γεγονότα τρέχουν γύρω από αυτήν την απιστία, γεμάτα εντάσεις, γεγονότα που συνέβησαν έτσι απλά, καθορίζοντας τις ζωές των ηρώων.
Και ο Γιάννης τα παρακολουθεί πότε γελώντας, πότε θυμωμένος, πότε συναισθηματικά φορτισμένος.
Στην απογοήτευση, στον πόνο και την μοναξιά που η προδοσία, η απιστία μηδενίζει τον άνθρωπο, ο Γιάννης στον αντίποδα φέρνει την φιλία και την αγάπη στην όποια της μορφή. Γκρεμίζει τα τείχη τα πατριαρχικά, σπάει τα στεγανά φωτίζει με έρωτα το σκοτάδι.
Και χτυπά τις πόρτες αυτών που ξέρουν να " βλέπουν" να "ακούν" φέρνοντας τη λύτρωση.
Και γράφει, συνεχώς γράφει και γύρω από αυτά τα απρόβλεπτα γεγονότα, με την μαγική του πένα, δημιουργεί ήρωες μοναδικούς, με πάθη και όνειρα, μικρόψυχους και δειλούς, μα και ήρωες τόσο όμορφους με καρδιές γεμάτες αγάπη.
Κυρίαρχες οι γυναίκες, η κάθε μια με την δική της ηθική, δυνατές, πότε να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους, πότε αποφασισμένες να υπερασπιστούν τις επιλογές τους.
Οι άντρες που τις κυκλώνουν, πότε καταπίνονται από την γοητεία τους, πότε στέκουν ανήμποροι να αντιδράσουν και πότε βρίσκονται στο πλάι τους.
Γοητευτικές όσο ποτέ με την Ευδοκία να δεσπόζει ανάμεσά τους. Μια ψυχή που εγώ αγάπησα πολύ.
Και ο Γιάννης γράφει δημιουργώντας ένα κρεσέντο συναισθημάτων στην ψυχή μας, ενώ συγχρόνως θέτει μπροστά μας τα σοβαρά θέματα της ομοφοβίας, της κακοποίησης και του εκφοβισμού. Της απιστίας και της πίστης, της αυτοδικίας και της ευθανασίας, μα και το δικαίωμα στην ευτυχία ανεξαρτήτου φύλου.
Και αποδομεί την ζωή και την χτίζει ξανά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του,την αγκαλιάζει, όπως οφείλουμε όλοι να την αγκαλιάζουμε, με τα όμορφά της, με τις ασχήμιες της.
Και δεν δίνει τέλος στην ιστορία του. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να δώσει τέλος στη ζωή;
....Με ένα χειμαρρώδες, ανατρεπτικό βιβλίο, έρχεται και πάλι να μας συναντήσει ο εξαιρετικός συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης.
Σημερινός, αληθινός, αποκαλυπτικός, καυστικός, συμπονετικός, γοητευτικός όσο ποτέ!
Γιάννη μου, αμέτρητα τα μπράβο μου, τα ευχαριστώ μου...
