«Κωδικός ελευθερία: Γιατί κι εμείς είμαστε στο πλευρό του Iνδιάνου».• ΔΡΟΜΟΣ της αριστεράς 5/12/2015

(Εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς 5/12/2015)
.
«Εγώ σου μιλώ για τη δική σου προσωπική ελευθερία: 
με δράση κερδίζεται η ζωή όχι με απόγνωση…»
Γιάννης Φιλιππίδης
.
Είχαμε μιλήσει και παλιότερα με τον Γιάννη Φιλιππίδη με αφορμή τη συλλογή με πεζά κείμενα και σκέψεις «Ζωή με λες» (Δρόμος της Αριστεράς, 21/1/2012). Τώρα ένα νέο του βιβλίο κυκλοφορεί σε εκείνα τα χνάρια. Ένα βιβλίο προσωπικό, αλλά και βαθιά παρεμβατικό. Ένας άλλος δρόμος που συνήθως δεν ακολουθείται στην εκδοτική παραγωγή.
.
Άλλωστε ο ίδιος ο συγγραφέας μαζί με τον Νικόλα Τελλίδη έχουν πάρει το ρίσκο να βουτήξουν στα εκδοτικά πράγματα -χωρίς πλάτες- με τον «Άνεμο». Προϊόν της συνεργασίας τους είναι και ο «Κωδικός Ελευθερία». Κείμενα του Γιάννη, φωτογραφίες του Νικόλα σε ένα βιβλίο κατά του εφησυχασμού:
«Αφυπνίσου, μην αφήνεσαι στην περιδίνηση όσων υπογράφουν το μέλλον με το δικό σου πληρεξούσιο. Όλα θα ξαναβρούν τη σειρά τους όταν θα θυμηθείς αν εκτιμάς και ν’ απορρίπτεις. Αλλά ποτέ μη σταματάς να περπατάς»
.
Σκέφτομαι ότι αυτό θα μπορούσε να είναι και μότο της δικής μας προσπάθειας. Της δικής μας εφημερίδας. Του «Δρόμου» μας. Άλλωστε την ίδια «τρέλα» κουβαλάμε είτε λέγεται τέχνη, είτε λέγεται πολιτική.
.
Το βιβλίο θα παρουσιαστεί την ερχόμενη Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου στις 6.30 στο Loukoumi Bar. Για τον συγγραφέα και το έργο του θα μιλήσουν οι συγγραφείς,
Αλκυόνη Παπαδάκη και Αναστασία Κορινθίου, ενώ αποσπάσματα θα αποδώσει ο ηθοποιός-συγγραφέας Πασχάλης Τσαρούχας.
.
Γράφει ο Γιάννης Φιλιππίδης:
«…Με τις προσωπικές μου ελεύθερες αυτόνομες σκέψεις απέμεινα ξανά. Μακριά από επαγγελματίες που εμπορεύονται το συναίσθημα της ελπίδας, οι ίδιοι μόνο γνωρίζουν για το όφελος ποιανού εργάζονται. Γιατί πολίτης ανάμεσα σ’ ένα λαό μιας πατρίδας, που η γη της ζεματάει όταν την περπατάς, όπως σε πλεούμενο λίγο πριν από τον οριστικό του αφανισμό, εγώ και πάλι θα θυμηθώ την πατρική καθοδήγηση να ταχθώ ξανά στο πλευρό του Ινδιάνου. Πλάι στον αδικημένο, η αντιπολιτευτική μου παρόρμηση ίσως φανεί χρήσιμη, αφού βλέπεις βοηθάει στο να μη μεθάς με καμιά εξουσία, να μη συγχωρείς κανέναν επίορκο…»

«Κωδικός ελευθερία» • ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ > Συνέντευξη με τον ΓΙΑΝΝΗ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη


Η ευκαιρία να γνωρίσω τον αγαπητό Γιάννη Φιλιππίδη, σαν συγγραφέα μέσα από το έργο του αλλά και σαν άνθρωπο διά ζώσης, ήταν ανεκτίμητη για μένα. Είχα την χαρά να ‘διαβάσω’ έναν ταλαντούχο άνθρωπο της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας με γραφή ζωντανή, μεστή, πρωτότυπη και εμπνευσμένη που κάθε φορά με ‘ταξιδεύει’ μέσα από τις σκέψεις του τις αποτυπωμένες στο χαρτί. Είχα όμως τη χαρά να γνωρίσω και από κοντά και να αποκαλώ πλέον φίλο έναν άνθρωπο ευφυή, ευγενικό, χαρισματικό και ταλαντούχο που χαράζει τον δικό του ανεξάρτητο και επιτυχημένο δρόμο στον δύσκολο και απαιτητικό κόσμο των γραμμάτων και των εκδόσεων, ιδιαίτερα σε μία εποχή που μόνο εμπόδια και αντιξοότητες έχει να προσφέρει σε όσους τολμούν να παίρνουν πρωτοβουλίες βασισμένοι αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις και στα οράματά τους.
            Το πρώτο δικό του βιβλίο που διάβασα και πραγματικά λάτρεψα ήταν η συλλογή διηγημάτων του για ενηλίκους «Μα Το Ψάρι Είναι Φρούτο». Ακολούθησε το εξίσου εξαιρετικό και πολύ δυνατό μυθιστόρημά του «Κρατάς Μυστικό;», που θεωρώ πιο επίκαιρο από ποτέ στη σημερινή εποχή που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, στη συνέχεια το συναρπαστικό πρώτο μυθιστόρημά του «Η Μυρωδιά Σου Στα Σεντόνια Μου» και, πέρυσι, το τελευταίο υπέροχο βιβλίο του «Ο Απρίλης Στάθηκε Αλήτης», με το οποίο ταυτίστηκα σε πάρα πολλά σημεία και θεωρώ ένα από τα πιο αισιόδοξα μυθιστορήματα που μπορεί να διαβάσει κανείς. Αυτό που συμπέρανα για τη γραφή του Γιάννη Φιλιππίδη είναι πως έχει ένα μοναδικό, προσωπικό στυλ, με συνεχείς εναλλαγές μεταξύ αστείου και σοβαρού – οπότε γράφονται και οι πιο σημαντικές αλήθειες – συγκινητικού, ερωτικού, σαρκαστικού, τρυφερού και αληθινού, με ανεξάντλητες πινελιές ευρηματικότητας, φαντασίας και ονειροπόλησης. Το αποτέλεσμα είναι βιβλία μοναδικά, συναρπαστικά, πρωτότυπα, εμπνευσμένα που αιχμαλωτίζουν τον αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος και που εμπλουτίζουν την ψυχή του με άπειρα συναισθήματα.
            Έτσι, όταν πριν από λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου το νέο του βιβλίο, μια νέα συλλογή από ‘παιχνίδια πεζογραφίας’ με τίτλο «Κωδικός Ελευθερία» ήμουν βέβαιη ότι θα διάβαζα ακόμα ένα εξαιρετικό έργο του Γιάννη Φιλιππίδη, από αυτά που μένουν χαραγμένα στο μυαλό και την καρδιά του αναγνώστη και που, κατά καιρούς, τα αναζητά εκ νέου στη βιβλιοθήκη του για να τα ξαναδιαβάσει νιώθοντας πως συναντά έναν παλιό, αγαπημένο φίλο, του οποίου του έλειψε η παρουσία. Τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της λογοτεχνίας βγαίνουν κατευθείαν από την ψυχή, από τον συναισθηματικό μας κόσμο, από όσα μας πλήγωσαν, μας λύγισαν, μας τραυμάτισαν, αλλά τελικά μας έκαναν δυνατότερους και πιο ανθεκτικούς σε όσα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε! Δεν έχει σημασία ποιά μορφή θα έχουν, αν θα είναι διηγήματα, μυθιστορήματα, νουβέλες, σκόρπια κείμενα ή ποίηση, παιχνίδια πεζογραφίας ή οτιδήποτε άλλο σε μορφή γραπτού, αφηγηματικού λόγου… Σημασία έχει ότι είναι κομμάτια της ψυχής του κάθε συγγραφέα. Ένα τέτοιο πολύτιμο κομμάτι ψυχής είναι και αυτό το νέο βιβλίο του φίλου Γιάννη, το «Κωδικός Ελευθερία» για το οποίο όσα μπράβο και όσα συγχαρητήρια κι αν του απευθύνω θα είναι λίγα...!
            Τον ευχαριστώ για την νέα αυτή συνέντευξη που μου παραχωρεί για τους «Φίλους Της Λογοτεχνίας» με αφορμή το πιο πρόσφατο έργο του  και του εύχομαι καλή επιτυχία στο νέο του δημιούργημα, να είναι πάντα καλά και να μας ‘απελευθερώνει’ μέσα από τις συγγραφικές εμπνεύσεις του!

1) Αγαπητέ κ. Φιλιππίδη, αυτή την εποχή κυκλοφορεί το ένατο βιβλίο σας, μια συλλογή ανεξάρτητων κειμένων – σκέψεών σας τα οποία συνοδεύονται από τις εκπληκτικές φωτογραφίες του εξαίρετου Νικόλα Τελλίδη των εκδόσεων Άνεμος, με τον πολυσήμαντο και αλληγορικό τίτλο «Κωδικός Ελευθερία». Ποια ήταν η αρχική σας έμπνευση, το έναυσμα για τη δημιουργία αυτού του βιβλίου σας;

Η παράλληλη με τη συγγραφή βιβλίων σποραδική μου αρθρογραφία σε γνωστά σάιτ ή το δικό μας www.anemosmagazine.gr με πήρε ξανά από τα διαφορετικά πάντα, αλλά γραμμένα με ξεχωριστό πάντα τρόπο και τη δική τους γλώσσα, μυθιστορήματα. Το σημαντικότερο όμως, είναι πως στο «Κωδικός Ελευθερία», έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σχέδιο βιβλίου αλλιώτικο, ξεχωριστό. Σμίξαμε λόγο αυτοδιερευνητικό και άμεσο, όπου συγγραφέας και αναγνώστης ψάχνουν και βρίσκουν όσα τους ενώνουν με την υποβλητική παρουσία επιλεγμένων φωτογραφιών του Νικόλα. Αν το κάναμε για πρώτη φορά, θα έλεγα πως είναι πείραμα. Το καλύτερο όμως είναι πως, το Δεκέμβρη του 2011, κάναμε το ίδιο μ’ ένα ανάλογο βιβλίο εσωτερικής ανασυγκρότησης συγγραφέα – αναγνώστη σε ανοιχτή επικοινωνία με το «Ζωή Με Λες», που ήταν κι εκείνο μια σειρά από ανεξάρτητα πεζά, ντυμένα με το φωτογραφικό υλικό της φίλης μου Ρενέ Ρεβάχ. Το βιβλίο τυπώθηκε σε μια διπλή μεγάλη έκδοση χιλιάδων αντιτύπων και σύντομα θα επανεκδοθεί, η δε επιτυχία του, μου έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία να αφεθώ σε κείμενα που επιχειρούν να καταγράψουν όσα συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας με διάθεση πάντα, στο να ξαναδούμε τα πράγματα από τη φωτεινή τους πλευρά.

2) Πόσο πραγματικά ελεύθεροι μπορούμε να είμαστε εμείς οι άνθρωποι, δεδομένου του πεπερασμένου χρόνου ζωής και των δυνατοτήτων μας; Πόσο "ελεύθερος" νιώθετε εσείς κατά τη συγγραφή κάθε έργου σας;

Ενδιαφέρουσα η ερώτηση, με δυο πτυχές. Αλήθεια είναι, πως ο χρόνος ζωής μας στο γήινο φλοιό δεν είναι αιώνιος, όπως παιδιά ίσως πιστεύαμε. Κι είναι μάταιο και χρονοβόρο να τον ξοδεύουμε, ζώντας με κατά συνθήκη ψεύδη ή ζώντας κουκουλωμένοι από το γκρίζο της δύσκολης εποχής. Όσα αγαπάμε ή μας κάνουν να ευτυχούμε έστω και στιγμιαία, δε κοστίζουν πάντα χρήματα κι η ζωή μας δεν είναι μια διαρκής οφειλή, έχουμε και τον κανονικό μας εαυτό, με τις ανάγκες, τα συναισθήματα και τα θέλω μας. Αυτά είναι που ελευθερώνουν και μένα σα συγγραφέα, να γράψω όχι μια μυθοπλασία, αλλά να φωτίσω πλευρές που μας αφορούν άμεσα και περισσότερο. Ο χρόνος, μου έχει αποδείξει, πως αν σαν συγγραφέας περνάς καλά γράφοντας με αμεσότητα και ειλικρίνεια, τότε το αντικείμενό σου βρίσκει γρήγορα τους αποδέκτες που αξίζει.

3) Το βιβλίο σας αυτό έχει την ίδια ιδιαίτερη μορφή, δηλαδή το συνδυασμό κειμένων και φωτογραφιών, με το αντίστοιχο προηγούμενο εξαιρετικό σας βιβλίο «Ζωή Με Λες». Ποιος ο σκοπός και η χρησιμότητα ενός βιβλίου τέτοιας μορφής σε σχέση με το κλασσικό βιβλίο χωρίς εικόνες;

Ο ρόλος ενός μυθιστορήματος – όσο καλό και να ‘ναι – είναι μια στάλα αλλιώτικος, στόχο άμεσο έχει να σε «κλέψει» σε μια ιστορία, που θα εγείρουν τα δικά σου συναισθήματα. Με τρόπο αλλιώτικο σ’ ακουμπάει ένα βιβλίο ελεύθερης γραφής, που περιγράφει πιο εσωτερικά, δικά σου, καθημερινά περιστατικά, αισθήματα. Στόχος πάντα – ακόμα και –   της τέχνης ενός βιβλίου, είναι πάντα η υπέρβαση. Οι συγγραφείς περιγράφουμε τη ζωή, όπως την εισπράττουμε μέσα από τα υπερευαίσθητά μας κέντρα, κάπως σα να την ανεβάζουμε ένα σκαλοπατάκι πιο ψηλά από την κάθε μέρα μας. Έτσι, της δίνουμε καινούργια στίξη, βλέπουμε σαν αναγνώστες, αλήθειες και στόχους, που χάνονται μέσα μας, ενόσω τρέχουμε για τ’ αναγκαία. Κι είναι ό,τι περισσότερο αξίζει να σώσουμε μέσα μας, ζώντας σε καιρούς παράξενους.

4) Κάθε κείμενο με την δική του ξεχωριστή σημασία και μορφή. Άλλοτε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, άλλοτε διάλογος, άλλοτε ποίηση, άλλοτε εκμυστήρευση. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για την "ιστορία πίσω από τις ιστορίες σας";

Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια συναισθηματική αλλιώτικη τεχνική από ένα μυθιστόρημα ροής, όπου ταξιδεύει κανείς με την ίδια ιστορία ως το τέλος. Στο «Κωδικός Ελευθερία», όπως και στο «Ζωή Με Λες» που προϋπήρξε ιστορικά σα βιβλίο, έχουμε να κάνουμε με πράγματα από κοινού μοιρασμένα στο συγγραφέα και τον αναγνώστη. Το ταξίδι, παίρνει αφορμές, κλέβει στιγμές από τις δικές μας, τις κάνει σπονδυλωτές ιστορίες ως προς τον άξονα της ελευθερίας ή της ζωής αντίστοιχα, έννοιες συνυφασμένες στην ουσία τους και τις αναπτύσσει ελεύθερα, χωρίς περιττά λόγια ή άλλων εποχών στόμφο. Με τα πιο απλά δικά μας ελληνικά, μπορούμε να επικοινωνήσουμε τα καλύτερα. Κι αν δεν είναι μια κοινή μυθιστορία, θα υπάρξουν φίλες και φίλοι, που μια τέτοια συνάντηση, θα την κατατάξουν σε πιο σημαντική θέση από ένα απλό μυθιστόρημα. Γιατί πρόκειται για κείμενα που επιχειρούν να θεραπεύσουν κι ίσως αξίζει ακόμα και να επιστρέφεις σ’ αυτά, όταν αισθάνεσαι την ανάγκη να βρεις ξανά το έρμα μέσα σου.

5)  Τα περισσότερα μυθιστορήματά σας βασίζονται σε πραγματικές καταστάσεις και γεγονότα. Ελάχιστα εντάσσονται στη σφαίρα της φαντασίας. Στο «Κωδικός Ελευθερία» είναι κάποια από τα κείμενά σας αποκυήματα φαντασίας, ή έχουν τις ρίζες τους σε πραγματικά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις;

Χαίρομαι που ίσως κάποια από τα μυθιστορήματα μοιάζουν με αληθινές ιστορίες, αλλά για να πω την αλήθεια μου, κανένα από αυτά δεν έχει άμεση – πραγματική ρίζα, μ’ αρέσει να επηρεάζομαι απ’ όσα προσλαμβάνω ή με συγκινούν και ν’ αφήνομαι σ’ ένα μύθο δικό μου πια, που με κλέβει και ζω μέσα του, τις εποχές που γράφεται τουλάχιστον, συχνά και καιρό μετά. Στο «Κωδικός Ελευθερία», αφέθηκα να γράψω, πραγματικές στιγμές, εντυπώσεις από μαγικούς ελληνικούς προορισμούς που μ’ έκαναν πρώτα εμένα πιο πλούσιο σε εικόνες και μνήμες. Ενυπάρχουν στην ίδια ενότητα κειμένων, τα άγχη κι οι χαρές μας, το φεύγα του νου μας, χωρίς να κρύβεται ο άστεγος, ο μετανάστης, μια γυναίκα που ζει μόνη για χρόνια πολλά, για να φέρω κάποια παραδείγματα. Όποιος κι όποια από μας έχει αισθανθεί στέρηση ελευθερίας – κι όχι βέβαια άμεσα με την πολιτική, αλλά πιο πολύ την ανθρώπινη πλευρά του – σ’ αυτό το βιβλίο, έχω την αίσθηση, ότι θα βρει έναν καλό σύμμαχο, μια συντροφιά που θα τον ωφελήσει. Γιατί δε μιλά το βιβλίο για πρόσωπα που ξεπηδούν από μύθους, μιλούν για κείνον/νην. Κι αυτό, έχει ξεχωριστή σημασία…

6) Όλα τα κείμενα του βιβλίου σας αυτού με άγγιξαν και με "ταξίδεψαν". Ένα, όμως, συγκεκριμένα με συγκίνησε και με συντάραξε περισσότερο… «Τα Θαμπά Οπτικά Μου Κέντρα». Θα θέλατε να  μας μιλήσετε λίγο περισσότερο γι’ αυτό και για την απόφασή σας να μοιραστείτε κάτι τόσο προσωπικό με τους αναγνώστες σας;

Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που περιφέρουν τα ψυχοσωματικά τους βάσανα προς τέρψιν, ή ωφέλεια τρίτων κι άνευ λόγου, ή με στόχο το κέρδος. Αν θέλησα να το κάνω σ’ ένα βιβλίο που προορίζεται να μας κάνει να νιώσουμε πιο ελεύθεροι, είναι γιατί θέλω να δώσω δύναμη. Το απλό σύνθημα ότι ζω με το 50 τοις εκατό στην οπτική μου ικανότητα κι όμως, βρίσκοντας την τεχνολογία και τους τρόπους, να συνεχίζω να γράφω πολυσέλιδα, άλλοτε πάλι περίπλοκα ως προς τη δομή και τον επανέλεγχό τους, βιβλία. Ταυτόχρονα, είμαι αρχισυντάκτης σ’ ένα ηλεκτρονικό μαγκαζίνο με έμφαση στο βιβλίο, τον πολιτισμό και την ποιότητα ζωής, χωρίς ν’ αφήνω πίσω μου στιγμή, την απόλυτη ευθύνη των εκδόσεων του Ανέμου. Κι αυτό ήθελα να καταδείξω: πως κίνητρο να πεις την απόλυτή σου αλήθεια, αποτελεί το γεγονός, ότι μια αναπηρία, που στ’ αλήθεια σε ταλαιπωρεί σε πολλά, δεν αποτελεί τροχοπέδη στον προσωπικό μας στόχο και σκοπό.

7) Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου για εσάς; Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας επιτυγχάνει ένας είδος "ψυχοθεραπείας" με την κατάθεση των σκέψεων και των συναισθημάτων του στις σελίδες ενός βιβλίου;

Αναμφίβολα μ’ ένα βιβλίο σαν το «Κωδικός Ελευθερία», ο συγγραφέας επανασυντονίζει πρώτα τον εαυτό του κι αν το αποτέλεσμα εμπνεύσει ειλικρίνεια κι εμπιστοσύνη, τότε ο αναγνώστης παίρνει στα χέρια του το δώρο ενός κύκλο ψυχοθεραπειών… σαν ελάχιστο δώρο. Αλλά αξίζει τον κόπο: γιατί πρώτος ο συγγραφών, χρειάστηκε να σταθεί ακέραιος, προβάλλοντας δημόσια, το πιο αληθινό και όμορφο κομμάτι των δικών του εσωτερικών συναισθημάτων και σκέψεων.

8) Δύο από τα κείμενά σας είναι αφιερωμένα εξαιρετικά σε δύο πολύ αγαπημένες σας υπάρξεις. Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για αυτά;

Η μία είναι η Ειρήνη Τσορμπατζόγλου, που στάθηκε εκτός από δυναμική φίλη-αρωγός σ’ ένα πλήθος στιγμών, κατά τις οποίες μας γιάτρευε η στήριξη τέτοιων φίλων μας, αλλά πέρα από τη φυσική της παρουσία, αποτέλεσε το συνδετικό κρίκο για τη φιλία μου με την Αλκυόνη Παπαδάκη, που αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικό για μένα κεφάλαιο στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία. Η δεύτερη αφιέρωση απευθύνεται στη συγγραφέα του Ανέμου, την Αναστασία Κορινθίου, που εκτός από παλιά φίλη πολλών ετών, έχω τη χαρά να μοιράζομαι μαζί της όχι μόνο το κοινό μας εκδοτικό σπίτι, τον Άνεμο, αλλά επιπλέον, είναι η φίλη – εξ’ αγχιστείας συγγενής, στ’ αλήθεια – με την οποία μοιραζόμαστε κοινά τρέχοντα αλλά και μελλοντικά όνειρα, ταξίδια, διοργανώσεις που φέρουν φως από το δικό της αυτόφωτο αστέρι, κι επιπλέον είναι η καθ’ ύλην υπεύθυνη, που κατεβάζοντας με ξανά και ξανά στην βασίλισσα Ρόδο, μ’ έφερε αντιμέτωπο με νεανικές προσωπικές μνήμες, που γέννησαν καινούργια κείμενα, γνωρίζοντας – σαν από πάντα της ένα σοφό παιδί, που ωστόσο παραμένει πάντα ένα ονειροπόλο παιδί – ότι θα μου φέρει καινούργιες εμπνεύσεις, κάποιες από τις οποίες συμπεριλαμβάνονται στο 9ο μου βιβλίο.

9) Κείμενα με επίκεντρό τους  την δημοκρατία,  τους ανώνυμους ανθρώπους,  την κρίση,  τα σκοτεινά βλέμματα,  τα σκυφτά κεφάλια,  την απογοήτευση και την δράση για την αντίδραση στα "κακώς κείμενα" της εποχής μας; Πείτε μας τις σκέψεις σας και τα μηνύματα  που θέλατε να μας μεταδώσετε μέσα από αυτά.

Η ερώτηση αυτή, αγγίζει την καρδιά του συγγραφέα Γιάννη, γιατί περιγράφει με ακρίβεια αυτό το βιβλίο. Τα βλέμματα και τα κεφάλια μπορούν να σηκωθούν και πάλι ψηλά. Η τέχνη της πεζογραφίας είναι δω, είναι πάντα εδώ για να βοηθήσει, επιστρέφοντάς μας στο σιωπηλό χρόνο μιας ανάγνωσης, που συχνά τη σταματάμε, γιατί ενεργοποιεί κέντρα και αξίες, που είναι ανάγκη να παραμένουν φωτισμένα μέσα μας.

10) Ρόδος, Σύμη, Σαντορίνη, Καστοριά… Κάποια από τα μέρη στα οποία αναφέρεστε μέσα στο βιβλίο σας. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να ταξιδεύετε, να γνωρίζετε καινούρια μέρη και τοποθεσίες ή να επιστρέφετε σε παλιά και αγαπημένα; Είναι απαραίτητο αυτό για έναν συγγραφέα, ή αρκούν τα  "ταξίδια της φαντασίας του";

Στην εποχή που θα ‘ταν αστείο ν’ αναζητούμε τα εμπορικά οφέλη ακόμα κι από βιβλία που έχουν απηχησιμότητα κι ευαισθησία, αισθάνομαι τουλάχιστον ευλογημένος, που υπάρχουν προορισμοί, έτοιμοι να καλοδεχτούν εμάς και το έργο μας. Η πατρίδα μας είναι γεμάτη μαγικούς προορισμούς, μικρούς παράδεισους. Σαλονίκη – Μακεδονία, Ζάκυνθος, Αίγιο, Ναύπλιο, Κύθηρα, Κρήτη, Σαντορίνη, Ρόδος, Σύμη. Τα βιβλία είναι για μένα το όχημα. Μπορεί πάντα τα «επαγγελματικά» ταξίδια να έχουν ανάγκη από τη δική τους πειθαρχία, αλλά οι εικόνες που προσλαμβάνω, δε θα κερδίζονταν στο φυσικό χρόνο ζωής ενός κανονικού ανθρώπου. Είναι το δεύτερο μεγάλο δώρο, μετά από τις αγκαλιές των φίλων εκεί που πας, βρίσκεις και ξαναβρίσκεις με την ίδια λαχτάρα και χαρά, ελπίζω να μου συμβαίνει δια βίου.

11) Γνωρίζετε ότι "τρέφω" μια ιδιαίτερη προτίμηση και αδυναμία στο βιβλίο σας «Μα, Το Ψάρι Είναι Φρούτο», μια συλλογή παραμυθιών για ενηλίκους. Εσείς, αν σας ζητούσα να επιλέξετε κάποιο από τα βιβλία σας που να του έχετε περισσότερη αδυναμία, ποιό ή ποιά θα ήταν αυτά και γιατί;

Με ξεπερνάει η ιδέα να τα ξεχωρίσω. Είναι χαρά μου ωστόσο, που καθένα απ’ αυτά είναι και κάτι διαφορετικό, γραμμένο πάντα από τον ίδιο άνθρωπο, οι εποχές κι η οπτική αλλάζουν κάποιες φορές. Αλλά για διαφορετικούς λόγους αγαπώ τα μυθιστορήματα, γι’ άλλους πάλι τα ανεξάρτητα πεζά: τα πρώτα γιατί αποτελούν διαφυγή ψυχής σε ροή ατέλειωτων σελίδων, τα δε δεύτερα σαν το «Ζωή Με Λες» ή το «Κωδικός Ελευθερία» τ’ αγαπάω, γιατί επανασυντονίζουν εμένα και τους φίλους τους στη δική μας προσωπική κανονικότητα, που έχουμε τόση ανάγκη.

12) Αφού σας ευχαριστήσω θερμά για τον χρόνο που διαθέσατε για να απαντήσετε στις ερωτήσεις μου και σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο το νέο σας βιβλίο «Κωδικός: Ελευθερία», πείτε μου, τί να περιμένουμε από εδώ και πέρα από το Γιάννη Φιλιππίδη; Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά του σχέδια;

Κάθε βιβλίο για κάθε συγγραφέα που σέβεται τον εαυτό του/της, είναι ιστορία που κρατάει χρόνια πριν δημοσιευθεί. Ένα μυθιστόρημα περιμένει την απόλυτή μου αφιέρωση κι είναι ακόμα στα μισά του. Ενδιάμεσα θα παίξουν πολλές βιβλιοβραδιές και κάπου στο βάθος του μυαλού μου, ίσως και να σκέφτομαι άλλο ένα θεατρικό έργο, λίγο καιρό πριν και σχεδόν ταυτόχρονα με το «Κωδικός ελευθερία», εκδόθηκε και «Το ασανσέρ Των Οκτώμισι», κάτι που μου προκάλεσε ιδιαίτερη χαρά. Κι η μία χαρά, φέρνει ίσως γρηγορότερα την άλλη.

>> «ΚΩΔΙΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», του Γιάννη Φιλιππίδη
Άνεμος Εκδοτική
(Παιχνίδια πεζογραφίας, 2015)
Σελίδες: 280
Τιμή: 15,60 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Με τις προσωπικές μου ελεύθερες αυτόνομες σκέψεις απέμεινα ξανά. Μακριά από επαγγελματίες που εμπορεύονται το συναίσθημα της ελπίδας, οι ίδιοι μόνο γνωρίζουν για το όφελος ποιανού εργάζονται. Γιατί πολίτης ανάμεσα σ’ ένα λαό μιας πατρίδας, που η γη της ζεματάει όταν την περπατάς, όπως σε πλεούμενο λίγο πριν από τον οριστικό του αφανισμό, εγώ και πάλι θα θυμηθώ την πατρική καθοδήγηση να ταχθώ ξανά στο πλευρό του Ινδιάνου. Πλάι στον αδικημένο, η αντιπολιτευτική μου παρόρμηση ίσως φανεί χρήσιμη, αφού βλέπεις βοηθάει στο να μη μεθάς με καμιά εξουσία, να μη συγχωρείς κανέναν επίορκο.
Στην εποχή που μας βρήκαν ακόμη και οι ανεμοστρόβιλοι, ανοίγω προσωπικό διάλογο μαζί σου. Δες στ’ αλήθεια πόσους κοινούς τόπους έχουμε, πόσα κοινά αδιέξοδα, πόσα ανεκπλήρωτα θέλω. Σ’ όλα αυτά, οφείλουμε να κρατήσουμε αναπνοές, έτσι μόνο θα σταθούμε στα πόδια μας.

koukidaki: Κωδικός ελευθερία - Κριτική βιβλίου από τη Τζένη Κουκίδου


Ποιος και τι μας κρατάει ή μας αφήνει ελεύθερους; Πως σπάνε τα δεσμά; Που και πότε αρχίζεις να πιστεύεις σε μια πραγματικότητα με ελευθερία σε κάθε επίπεδο και με κάθε έννοια;
Το ταξίδι προς την ελευθερία αρχίζει με μια προτροπή. Συνέχισε. Τόσο απλά. Και πόσο δύσκολα!(;)

Ο Γιάννης Φιλιππίδης γράφει αυτοτελείς ιστορίες με άξονα την ελευθερία και ειδικότερα για την αναζήτησή της. Κι αν σου αρέσει κι εσένα να σημειώνεις πάνω στα βιβλία σου ό,τι σε εντυπωσιάζει ή θέλεις να κρατήσεις στην ελαττωματική σου μνήμη για αργότερα, θα βρεις πάμπολλα σημεία μέσα σε τούτες τις σελίδες, που έτσι κι αλλιώς, δε περίμεναν τα χρωματιστά σου μαρκαδοράκια για να αποκτήσουν κοσμητικά στοιχεία, μιας και όλα τα διηγήματα είναι διακοσμημένα με υπέροχες φωτογραφίες από τον Νικόλα Τελλίδη. Ακόμη ένας λόγος για να ομορφύνει το ταξίδι... να ξεφύγει το μυαλό από το κοινότυπο παίρνοντας ιδέες και από τα οπτικά ερεθίσματα... να περιπλανηθεί και σε νέες σκηνές, να δει παραπέρα... να πετάξει και να προσγειωθεί πολλές φορές...
Σημειώνω λοιπόν. Υπογραμμίζω, γράφω στα περιθώρια, κυκλώνω, ζωγραφίζω... Και στο τέλος, έχω ένα δεύτερο βιβλίο μέσα στο βιβλίο με όλα εκείνα που με άγγιξαν ή πρόσεξα ή αποφάσισα ότι αξίζουν να καταχωρηθούν για πάντα.

Προσέχω μια ποικιλία από ερωτήσεις, διάσπαρτες παντού, που μόνο μια απάντηση θα μπορούσαν να έχουν: Ναι! Κι αφού του πεις σε όλα ναι, κι αφού σου υποσχεθεί ότι θα κινήσετε μαζί προς την ανάκτηση της ελευθερίας, προς την πατρίδα που θέλετε, προς το παρόν και το μέλλον που επιθυμείτε... ξεκινά το ταξίδι (σας/μας/του/μου). Κι επειδή, κι εκείνος το ξέρει, στα ευκόλως εννοούμενα δε χωράνε πολλά λόγια, άσκοπες κι οι απαντήσεις πολλές φορές, τα ερωτήματα ρητορικά... Μην απαντάς. Σε απαλλάσσει ακόμα και από την σκέψη μιας ανταπόκρισης καθώς δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει αντίλογος. (Πεθαίνει ποτέ η ελπίδα του ανθρώπου;) Μόνο κράτα του το χέρι και ακολούθα.

Όμορφη ροή, τα μάτια γεμίζουν με λέξεις που γίνονται εικόνες, ιδέες, συναισθήματα, αρώματα, αφές... αλλά σου προτείνω να το διαβάσεις αργά, να απολαύσεις την κάθε φράση. Οι ιστορίες, αποστάγματα υπερσυμπυκνωμένης εσάνς από βιωματικές εμπειρίες, αντανακλούν αυτό που κρύβει μέσα του ο συγγραφέας, από μια απλή παιδική ανάμνηση (τη γεύση που είχε το παγωτό χωνάκι) μέχρι την ψυχολογική ένταση μιας κατάστασης που παρ' ολίγο να του στοιχίσει τη ζωή του. Κι από τα νησιά που αγάπησε, ταξίδεψε, πέρασε ή ξόδεψε τα καλοκαίρια του, μέχρι τις γειτονιές της μεγάλης πόλης (του).
Ο Γιάννης Φιλιππίδης συγκαταλέγεται ανάμεσα στους λιγοστούς συγγραφείς που μου αρέσει να χάνομαι μέσα στις μεγάλες προτάσεις τους. Ο σαγηνευτικός του λόγος με απορροφά και με σπρώχνει να απολαύσω την αναγνωστική μου εμπειρία αλλά και την κάθε στιγμή πέρα από τα πλαίσια του βιβλίου. Να εκτιμώ τη βροχή, τον ήλιο, την πόλη (μου), το τοπίο έξω από το παράθυρό μου... να βλέπω τα χρώματα του ουρανού και να αναρωτιέμαι γιατί και πώς μου είχαν ξεφύγει όλες αυτές οι παλέτες, να απλώνω το χέρι στον διπλανό μου, να μυρίζω, να μου μιλώ ακούγοντάς με... ν' αγαπώ την κάθε μέρα σε τούτη την εκπληκτική ζωή. Γιατί η ζωή, όπως και να 'ναι, μόνο υπέροχη μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Γενικότερα, μια απέραντα όμορφη έκδοση σε περιμένει. Καλαισθησία παντού και προσεκτικά επιλεγμένες εικόνες, γραφικά στοιχεία, γραμματοσειρές, αρχιγράμματα... Και όλα σε ένα βιβλίο που δε θα διαβάσεις μία φορά, ούτε θα πετάξεις σε ένα ράφι να μαραζώσει για χρόνια. Θα το κρατήσεις σε ευκολοπροσβάσιμο μέρος και θα επιστρέφεις εκεί να το ανοίγεις, να σου θυμίζει τη γνώση του όταν θα κινδυνεύεις να ξεχάσεις... Ένα βιβλίο που θα αγοράσεις πολλές φορές για να το δωρίσεις σε φίλους και συγγενείς, ιδιαίτερα σε όσους αγαπάς πολύ -ή μισείς θανάσιμα, αν και όπως θα μάθεις, το μίσος δεν είναι δημιουργικό συναίσθημα. Μια συλλογή με ιστορίες προσωπικές αλλά και δικές σου, γιατί ο συγγραφέας του, πέρα από τις προσωπικές του καταγραφές, μιλάει μαζί σου σε ανοιχτό διάλογο με σκοπό το αμοιβαίο κέρδος.

Καταγράφει την εποχή, την Ελλάδα του 2015 όπως είναι: Πατήσια, με ελάχιστα χρήματα, μοναξιά, μετανάστες, εγκληματικότητα, παρακμή, φόβος, κρίση... ένας άστεγος άπορος ανώνυμος Σταύρος... η Ευρυπίδου... Κρίση στην τσέπη, στα λεφτά... για την χαμένη αξιοπρέπεια, την λαθρεπηβασία στο τρόλεϊ... Και όχι κρίση στα συναισθήματα. (Ευτυχώς) Αυτή είναι η ελπίδα για να κρατηθείς για το αύριο που προσμένεις.

Μας έχει βρει η σφαίρα... ...μας απομένει λίγος ακόμα χρόνος, ως να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε πια ζωντανοί;

Να και μία ερώτηση που δεν αντέχεις να απαντήσεις -ούτε από μέσα σου- με ναι. Το παράπονό του στην πατρίδα και την κοινωνία το στέλνει, της το ψιθυρίζει γλυκά στο αφτί -ο πολιτισμός κουφαίνεται στις λέξεις αλληλεγγύη και φιλοξενία- ενώ σε άλλα σημεία σκιαγραφεί διακριτικά τα μέσα μαζικής επικοινωνίας ως μέσα μαζικής επιρροής. Μα πάντα για την ελευθερία... Για την ελευθερία που αντέχει στον ψυχολογικό πόλεμο τροποποιημένων ή αληθινών κακών ειδήσεων, για την ελευθερία που απομένει ζωντανή σε κάθε ανθρώπινη ψυχή... Διώξε/πολέμησε/νίκησε το φόβο γιατί: η σκέψη που εμπεριέχει την έννοια του φόβου δεν είναι ελεύθερη σκέψη. Και να χαίρεσαι. Μόνο όταν είμαστε χαρούμενοι και υγιείς μπορεί να αισθάνεται ελεύθερη η ψυχή. Και κοίτα να δεις τώρα... τόσο το "χαρούμενοι" όσο και το "υγιείς" πρέπει να το διεκδικήσεις, να το παλέψεις αλλά και να μη το ξεχνάς. Πρέπει να θυμηθούμε πως έχουμε και χαρούμενο εαυτό.

Παίρνει τις ρεαλιστικές του διαστάσεις μπροστά στο άπειρο -κάπου επισημαίνει: να θυμάμαι πόσο μικρός είμαι- όταν δηλώνει: Δεν είμαι ούτε μια κουκκίδα ιστορίας μέσα σε δεκάδες αιώνες που μεσολάβησαν κι άλλους τόσους που θα έρθουν, ενώ κάπου αλλού, μετράει πιο ποιητικά: Είμαστε δυο κουκκίδες άμμου μπροστά στο μεγαλείο ενός ηλιοβασιλέματος, που αιώνες τώρα βουτάει τέτοια ώρα στη θάλασσα. Κι όταν ταξιδεύει αναλογίζεται: πόσο μικρός είμαι στ' αλήθεια, πλέοντας στο απέραντο θυμωμένο νερό!

Έβγαλε από μέσα του και τοποθέτησε στο χαρτί -κατ' επέκταση στα μάτια του αναγνώστη- τον αληθινό Γιάννη. Γιατί το αληθινό απελευθερώνει! Άφησε τις αναμνήσεις του ακαμουφλάριστες να συντονίσουν την πένα, ανοίγοντας ένα παράθυρο σε πολύ προσωπικές του στιγμές, όπως τότε που κόντεψε να πεθάνει ή με την ιδιαίτερη όρασή του. Θα σου διδάξει την προσαρμοστικότητα και την άμυνα απέναντι σε δυσκολίες που στα λεξικά ορίστηκαν ως μεγάλες ή απροσπέλαστες. Γιατί η ζωή συνεχίζεται -βρίσκει πάντα τον τρόπο- και ο άνθρωπος μέσα του κρύβει δυνάμεις που αγνοεί -αλλά καλό είναι να τις ξεθάβει. Γιατί ποιητής γίνεται όποιος καταφέρνει να δει την ομορφιά, που παλαιότερα ίσως και να του ξέφευγε. Γιατί ίσως η ψυχή να πετάει ελεύθερα κάποια πρωινά με μολυβένιο ουρανό στην πρωτεύουσα.
Θα χαιρετήσει/αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρα του που με την ιδιότυπή της δικαιοσύνη αθώωνε τους πάντες κι αυτό την έκανε να κοιμάται ήρεμη, να ζει στο δικός της φωτεινό σύννεφο... Πόσο απελευθερώνεται ο άνθρωπος όταν απαλλαγεί από ψυχοφθόρα συναισθήματα! Θα αποχαιρετήσει και τον Ζαφειράκο του με μια θεωρεία που θα ελαφρύνει την ψυχή του -του Γιάννη, όχι του Ζαφειράκου που έτσι κι αλλιώς είναι πανάλαφρη- αποδεικνύοντας παράλληλα ότι ακόμα και στο τετελεσμένο υπάρχει διαφυγή, διέξοδος.
Θα κλείσει με μια εκπληκτική δική του συνταγή για τη δημοκρατία. Όχι την κανονική, την ακαδημαϊκή. Εκείνη την "δημοκρατία" που μας έδωσαν για να συζήσουμε τούτα τα χρόνια, σε μια πολιτική ιστορία υψηλών λογο-τεχνικών προ-δια-γραφών, από την οποία δε πρόκειται να ξεχάσω το σύνθημα: με δράση κερδίζεται η ζωή και το αξίωμα: όσοι περισσεύουν είναι αυτοί που θ' αφήσουν ένα γραμματάκι στην Ιστορία, που θα γραφτεί αύριο, ωστόσο συμβαίνει σήμερα ενώ οι ανατροπές (της) που θα διδαχθούν μέσα από τα βιβλία έχουν ένα τόπο συνάντησης: το πεζοδρόμιο. Ραντεβού εκεί. Για να σηκώσουμε όλες τις πεσμένες λέξεις, να τις τυπώσουμε σε αφίσες, να βγούμε νύχτα να τις τοιχοκολλήσουμε παντού, να ξυπνήσουν οι άλλοι ένα πρωί και να τις θυμηθούν όλοι μαζί: την αξιοπρέπεια, την ηρεμία, το κέφι που αποτελεί καύσιμο για κάθε σκέψη ή πράξη, τις λέξεις που έχουν τα ονόματα των παλιών αλλά και των επόμενων στόχων μας...

Υ.Γ.: Κι όταν φεύγεις... κράτα κλειστό ό,τι σε επιστρέφει πίσω εκεί από όπου θέλησες να αποδράσεις... για να είσαι ελεύθερος!

Με γύρισε πίσω σε καλοκαιρινές βραδιές με εσπαντρίγιες στα καλντερίμια, σε ακρογιαλιές που μύριζαν καρπούζι, σε ηλιοβασιλέματα που δεν είχα εκτιμήσει όσο τους άξιζε, σε ανθισμένες μουκαμβίλιες που συνάντησα χωρίς να κοιτάξω... σε αστικά τοπία που προσπερνώ καθημερινά χωρίς να βλέπω... σε ανθρώπους που έφυγαν... σε στιγμές που πέρασαν... στο σημαδάκι πάνω στο γόνατο από ένα ατυχές πέσιμο στους δρόμους που παίξαμε παιδιά, στο πρώτο μου ποδήλατο... σε εκείνο το ταξίδι... Στον άστεγο της γειτονιάς που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δε γνωρίζει... στα γκράφιτι των κτιρίων, στις γλάστρες που ανθίζουν σε ανήλιαγα μπαλκόνια, στον ήχο της βροχής στο τζάμι/στο δρόμο/στο χώμα/στην τέντα/στο αυτοκίνητο/στο αδιάβροχο/στην ομπρέλα -μα, πόσους ήχους έχει η βροχή!
Κι ύστερα με προσγείωσε στην γλυκιά επανάσταση που προτείνει έναντι σε κάθε άδικο, σε κάθε γκρίζο -όχι στο χρώμα, στην γεύση... Για την κάθε μάχη που μένει να δώσουμε, για ό,τι αξίζει να μιλήσουμε -να φωνάξουμε. Για την ελευθερία...

Τζένη Κουκίδου

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος.
Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα από το βιβλίο
Ευχαριστώ τον Γιάννη Φιλιππίδη και τον Νικόλα Τελλίδη για την προσφορά του βιβλίου.

Πηγή: 


Κωδικός ελευθερία • Το 9ο βιβλίο του συγγραφέα


Με τις προσωπικές μου ελεύθερες αυτόνομες σκέψεις απέμεινα ξανά. Μακριά από επαγγελματίες που εμπορεύονται το συναίσθημα της ελπίδας, οι ίδιοι μόνο γνωρίζουν για το όφελος ποιανού εργάζονται.
Γιατί πολίτης ανάμεσα σ’ ένα λαό μιας πατρίδας, που η γη της ζεματάει όταν την περπατάς, όπως σε πλεούμενο λίγο πριν από τον οριστικό του αφανισμό, εγώ και πάλι θα θυμηθώ την πατρική καθοδήγηση να ταχθώ ξανά στο πλευρό του Ινδιάνου. Πλάι στον αδικημένο, η αντιπολιτευτική μου παρόρμηση ίσως φανεί χρήσιμη, αφού βλέπεις βοηθάει στο να μη μεθάς με καμιά εξουσία, να μη συγχωρείς κανέναν επίορκο.
Στην εποχή που μας βρήκαν ακόμη και οι ανεμοστρόβιλοι, ανοίγω προσωπικό διάλογο μαζί σου. Δες στ’ αλήθεια πόσους κοινούς τόπους έχουμε, πόσα κοινά αδιέξοδα, πόσα ανεκπλήρωτα θέλω. Σ’ όλα αυτά, οφείλουμε να κρατήσουμε αναπνοές, έτσι μόνο θα σταθούμε στα πόδια μας.
Θυμήσου ότι ευτυχισμένος δεν είσαι τη στιγμή που αποπληρώνεις τις τρέχουσες οφειλές σου, οι πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες σου είναι αυτές που αφορούν τον αληθινό μας κόσμο. Λειτουργώντας μόνο σαν εισπράκτορες υπέρ του δημοσίου, χάνουμε τα όμορφα, εκλείπουν στιγμές ν’ αποτελέσουν στέρεες μελλοντικές μας μνήμες από μια ζωή όπως την αξίζουμε. Και δεν την παραδίδουμε σε κανέναν…

✔ Λίγες λέξεις από το β΄ αυτάκι του βιβλίου
Kοίταξε για λίγο τον εαυτό σου από μακριά, φαντάσου τον απέναντί σου. Τι βλέπεις; Έναν πολίτη ενεργό, ταγμένο σ’ ένα αντικείμενο, ή ένα σιωπηλό, ηττημένο και φοβισμένο άτομο, που λέει από συνήθεια ναι σε όλα; Θα καλύψεις θαρρείς τις ανάγκες σου ιδιωτεύοντας και αποκομμένος από τον αποτρελαμένο κοινό εθνικό μας νου; Εσύ λείπεις. Όσοι περισσεύουν είναι αυτοί που θ’ αφήσουν ένα γραμματάκι στην Ιστορία, που θα γραφτεί αύριο, ωστόσο συμβαίνει σήμερα. Ποιοι σ’ έπεισαν να πάψεις ν’ αγωνίζεσαι μονάχα για τις οικονομικές οφειλές κι όχι για τις ανθρώπινες πραγματικές ανάγκες σου; Σου το ’χω ξαναπεί και παλιά, αλλά ίσως δεν ήσουν εκεί να τ’ ακούσεις: με δράση κερδίζεται η ζωή, όχι με απόγνωση…»

Γιάννης Φιλιππίδης
«Κωδικός Ελευθερία»
ΙSBN: 978-960-9585-53-8
σελ.: 280
σχήμα: 14x20,5 cm
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Δεκέμβριος 2015

«Κωδικός ελευθερία», Γιάννης Φιλιππίδης ✏ Loukoumi Bar, Δευτέρα 7/12 στις 6-30 μ.μ.

«Εγώ σου μιλώ για τη δική σου προσωπική ελευθερία:
με δράση κερδίζεται η ζωή όχι με απόγνωση…»
Η Άνεμος εκδοτική και ο Γιάννης Φιλιππίδης
σας προσκαλούνστην παρουσίαση του βιβλίου του, 
με τίτλο «κωδικός ελευθερία».

Για τον συγγραφέα και το έργο του
θα μιλήσουν οι συγγραφείς,
Αλκυόνη Παπαδάκη και Αναστασία Κορινθίου.
Αποσπάσματα από το βιβλίο
θα αποδώσει ο ηθοποιός-συγγραφέας Πασχάλης Τσαρούχας.
Σας περιμένουμε
την Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου, στις 6:30 μ.μ.
Loukoumi Bar • πλατεία Αβησσυνίας 3, Μοναστηράκι • τηλ.: 2103234814
Για περισσότερες πληροφορίες:
Άνεμος εκδοτική • Αιγίνης 14 • τηλ.: 210 8223574

«Το ασανσέρ των οκτώμισι» (θεατρικό), Γιάννης Φιλιππίδης, Άνεμος εκδοτική


«Το ασανσέρ των οκτώμισι» (θεατρικό),
                       τυπώνεται σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, 
αλλά ΔΕΝ θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία.
.
Μπορείτε όμως, να το 'χετε στην πόρτα σας 
μ' ένα τηλεφώνημα στο 210 82 23574 (άνεμος εκδοτική) 

ΧΩΡΙΣ ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ ΕΞΟΔΑ!

.✔ Λίγα λόγια για το έ ργο:
.Δύο σχετικά νέοι άνθρωποι, εντελώς άγνωστοι και φαινομενικά διαφορετικοί μεταξύ τους, ο Γιάννης και η Θέκλα (της γενιάς των 35+) παίρνουν το ίδιο ασανσέρ ένα τυχαίο σούρουπο. Ο ανελκυστήρας κολλάει μεταξύ 3ου και 4ου ορόφου και οι δυο τους αναγκάζονται να συνυπάρξουν στον ίδιο χώρο για αρκετή ώρα. Αυτό θα τους δώσει επιπλέον την ευκαιρία να γνωριστούν καλύτερα και ν’ ανακαλύψουν όχι μόνο όσα τους χωρίζουν, αλλά πολύ περισσότερο όσα τους ενώνουν.
Πρόκειται για μια συναισθηματική, τρυφερή κι ανθρώπινη κωμωδία χαρακτήρων με αποκλειστικούς ήρωες δύο αντιπροσωπευτικές φιγούρες τις εποχής μας, έναν άνεργο χημικό μηχανικό και μια ημιάνεργη κομμώτρια. Με αφορμή έναν εγκλωβισμό θα ξεχάσουν αυθόρμητα την Ελλάδα της κρίσης, εξομολογούμενοι διαδοχικά και με πολύ χιούμορ στιγμές από τις ζωές τους. Θα μιλήσουν με θάρρος για όσα αγάπησαν ή τους πόνεσαν, μέσα από μια όλο και πιο ζεστή κι ανθρώπινη συζήτηση, ως την προτελευταία σκηνή του έργου. Κι ενώ όλα δείχνουν να βαίνουν σ’ ένα αίσιο κι ευτυχές αλλά εντελώς προβλεπόμενο φινάλε, ένα απρόσμενο μήνυμα θα ανατρέψει για το καλύτερο όλο το σκηνικό. 
.
ISBN: 978-960-9585-36-1
σελ.: 80σχήμα: 14x20,5 cm
τιμή:10,60€ με ΦΠΑ(-10%): 9,54€ με ΦΠΑ
• Διαθέσιμο από 30 Νοέμβρη!

«Βλέμματα σκοτεινά, κεφάλια σκυφτά» (Προδημοσίευση από το βιβλίο «Κωδικός ελευθερία»)

Αντίκρισα στο βλέμμα σου –που ’χω πυξίδα, δεκαετίες τώρα– τον φόβο, την απόγνωση, το οξυγόνο που λιγοστεύει ολοένα στο αίμα σου. Αλλά δεν τα κατάφερα να σου το κάνω φωτεινότερο, χρόνια τώρα περπατώντας την κάθε μέρα, έχασα όλα τα όπλα μου, ένα-ένα: την αισιοδοξία, την καλή πίστη, την ελπίδα, το κουράγιο να λυγίζει το κορμί μου και να το στήνω και πάλι όρθιο. Ποια δύναμη μ’ ενέπνεε στ’ αλήθεια να το κάνω, δεν ξέρω. Ίσως ωστόσο, και πάλι, να γνωρίζω και να μη θέλω να το δω. Είναι επειδή, τότε, ένιωθα τη σιγουριά πως, όσο εγώ θα προσπαθώ να σηκωθώ ξανά όρθιος, θα βρεθεί ένα τοιχαλάκι, ο σωλήνας ενός σήματος της τροχαίας στο πεζοδρόμιο, ένα χέρι ανθρώπινο, να μου δανείσει λίγη από τη δική του δύναμη. Τώρα πια, όταν λυγίζω, δεν απλώνω χέρι πουθενά. Αφήνω τη ζάλη μου να διαρκέσει και μένω ανυπεράσπιστος κι εγώ. Γιατί έμαθα πως ό,τι υπάρχει γύρω μου είναι μόνο συρματοπλέγματα. Α ναι, και χέρια άλλων ανθρώπων, που δεν αντέχουνε τη ζάλη της δίνης των καιρών. Πώς ν’ απαντήσω τώρα στο δικό σου κοίταγμα, που τα λέει όλα; Να ομολογήσω ότι απλώς μοιάζει με το δικό μου;
.
Είδα ανθρώπους από πάντα αξιοπρεπείς να σκύβουν οριστικά το κεφάλι για ελάχιστα κέρματα, του δυσεύρετου κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Είχαν όλοι τους προηγούμενες ζωές, άλλες τώρα. Οι φυσιολογικές τους εξαϋλώθηκαν, δεν έβγαιναν βλέπεις οι τραπεζικοί δείκτες. Ορισμένοι από τους αυτοβαπτισμένους «σοφούς», που στ’ αλήθεια θα ’πρεπε να χαρακτηριστούν εγκληματίες του πιο πρόστυχου οικονομικού διεθνούς πολέμου, κωφεύουν. Κι οι άνθρωποι με τα σκυμμένα κεφάλια αποφάσισαν να μην τα σηκώσουν ξανά όρθια, ίσως να μην μπορούνε κιόλας. Δεν τους ενδιαφέρουν βλέπεις οι κλιματικές συνθήκες, σύννεφα σκουρόχρωμα καταλαμβάνουν τον ουρανό τους, ούτε ο θεραπευτικός ήλιος μπορεί να τους σώσει, απλώς ενδυναμώνει τον ιδρώτα τους, τους λούζει, και το φως του, αντί να εμπνέει, απλώς τους αφυδατώνει. Κι απομένουν άνυδροι, ξένοι, εξαπατημένοι από έναν δυτικό και παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό, που ’χει σαν μόνη προϋπόθεση το κεφάλαιο. Κι όχι μόνο δεν αντιλαμβάνεται τις ανθρώπινες ανάγκες μας ή το μέλλον που δικαιούμαστε από πάντα, γιατί δουλέψαμε πολύ κι οι περισσότεροι από μας έχασαν άδικα τη γη κάτω από τα πόδια τους. Είναι που οι «σοφοί» δείχνουν έλεος μόνο σε παγκόσμιους ομίλους, με των οποίων τα χνότα συνδέονται επί της αρχής, αδιαφορώντας για ολόκληρους λαούς, που πιστοί στις πολιτικές τους βούλιαξαν.
.
Και μας βουλιάζουν χρόνια. Βλέπεις, αδυνατούν ν’ αντιληφθούν, με τα κακογερασμένα τους βλοσυρά πρόσωπα, την έννοια του κατεπείγοντος που αφορά στην ύπαρξή μας την ίδια. Ίσως όμως, πάλι, ν’ αντιλαμβάνονται τα πάντα. Όμοια με όσους σχεδιάζουνε πολέμους, εκτιμώντας εκ των προτέρων τον αριθμό των θυμάτων.
.
Έτσι θα προχωρήσουμε; Με βλέμματα σκοτεινά και κεφάλια σκυμμένα, βεβαιωμένοι μόνο για ένα; Σίγουροι ότι μας έχει βρει η σφαίρα, αλλά μας απομένει λίγος ακόμα χρόνος, ώς να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε πια ζωντανοί; Ή τάχα ανάμεσα στα συρματοπλέγματα να φυσάει ακόμα ένας άνεμος ελπίδας, ικανός να μας αξιώσει όχι να ματώσουμε κι άλλο από τα αμέτρητα αγκάθια, αλλά ν’ αγγίξουμε τα χέρια άλλων αδύναμων σαν εμάς, μήπως καταφέρουμε να κρατηθούμε ο ένας από τον άλλον; Μπορεί, αν πράγματι σταθούμε άξιοι, να δούμε βλέμματα που εκπέμπουν λιγότερο σκοτάδι· κι ίσως πιστέψουμε ότι στον καπιταλιστικό πλανήτη της δήθεν ευημερίας υπάρχει ζωή και για μας. Μην απαντάς. Πιάσε μονάχα το χέρι μου.


«Κωδικός ελευθερία» • Γιάννης Φιλιππίδης • Άνεμος εκδοτική

Ξεφυλλίστε/διαβάστε τις 20 πρώτες σελίδες του βιβλίου, εδώ:
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/kodikos-eleutheria.html

«Κωδικός ελευθερία» • «Τα θαμπά οπτικά μου κέντρα» (απόσπασμα)

«Ο πρώτος λαχνός του λαχείου, άλλο ένα στη γεμάτη μικρά και μεγαλύτερα εμπόδια στη ζωή μου; Εργατάκι ήμουνα, δεν είχα κανέναν σκοπό ν’ αποσυρθώ σε μια περίεργη αναπηρία, που μ’ έβρισκε εκείνη, απειλούσε να διακόψει τη ζωή μου στη μέση της πες εσύ. 
.
Η διάγνωση ήτανε τύφλωση το αργότερο σε μια πενταετία. Όλοι οι γιατροί μού ευχήθηκαν δύναμη. Ακόμα δυσκολότερη κι από τη στιγμή του ακούσματος της διάγνωσης ήταν αυτή που έπρεπε να σηκώσω μια κόκκινη τηλεφωνική συσκευή, να καλέσω το πιο αγαπημένο για μένα πρόσωπο, να του μεταφέρω τα νέα. Είναι ό,τι σημαντικότερο να έχεις άνθρωπο όταν μια δύσκολη συνθήκη υγείας σου χτυπάει την πόρτα. Αλλά είναι εξίσου δύσκολο να νιώθεις ότι, όχι μόνο μοιράζεσαι, αλλά ταυτόχρονα κρεμιέσαι από τον λαιμό ενός άλλου, εσύ κι η κάθε επικείμενη αναπηρία σου.
.
Από τότε, η αϋπνία μου έγινε θεσμός, η οπτική ικανότητα έπεφτε, το αίσθημα της απώλειας μιας τόσο σημαντικής για μένα –και κάθε άνθρωπο– αίσθησης με νικούσε, τα φώτα στο σπίτι έμεναν αναμμένα σε απρόβλεπτες ώρες, μια αγαπημένη γειτόνισσα μου έδωσε τη διεύθυνση μιας ψυχιάτρου. Μέχρι τα τριαντατέσσερά μου είχα περάσει πολλά, φόβους για τις δουλειές που απέδιδαν τα ελάχιστα, ψυχολογικά κενά για το αν ασχολούμαι με πράγματα που στ’ αλήθεια αγαπώ, ότι αφορά έναν νεαρό άντρα στην πρώτη προσωπική αναμέτρηση –και συχνά κρίση– των τριάντα.
.
Πέρναγε ο καιρός κι ώς το 2008 η επιδείνωση ήτανε σταθερή. Δεν μπορούσα πια να δω καθαρά τα μηνύματα στο κινητό μου, την αγαπημένη μου συνήθεια της μοναχικής βραδινής ανάγνωσης την είχε ήδη αντικαταστήσει η κοινή ακουστική ανάγνωση παρέα με φιλικά μου πρόσωπα, δεν έβλεπα πια τις οδοσημάνσεις, συχνά έπαιρνα λανθασμένα τρόλεϊ, μιας και δεν προλάβαινα να διακρίνω τις ηλεκτρονικές ταμπέλες τους, που φάνταζαν ακόμα πιο θαμπές στην αντηλιά του πρωινού ή ενός τυχαίου μεσημεριού. Η οπτική μου ικανότητα μειώθηκε στις αποστάσεις, έβλεπα καθαρά τους τόνους των εικόνων που ζωντάνευαν από τις αντιθέσεις τους, χειρότερα τα σκαλοπάτια που ’χαν όμοιο χρώμα. 
.
Εντωμεταξύ, τα δυο βιβλία, που παίδευα σελίδα τη σελίδα να γράψω από τα εικοσιπέντε μου χρόνια, είχαν εγκριθεί από έναν γνωστό εκδοτικό οίκο. Κοίτα, σκεφτόμουν, τι παιχνίδι της ζωής κι αυτό: ν’ απολαμβάνω το θαύμα να διαβάζουν οι πάντες το πρώτο κι έπειτα το δεύτερο βιβλίο μου, να με κυκλώνουν άνθρωποι με αγαπησιάρικη διάθεση, αλλά και απαιτήσεις. Θα σταματούσα και να γράφω;»


Ξεφυλλίστε/διαβάστε τις 20 πρώτες σελίδες του βιβλίου, εδώ:
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/kodikos-eleutheria.html

Αναστασία Κορινθίου – Γιάννης Φιλιππίδης, δύο συγγραφείς μιλούν για τα βιβλία τους, Public Ρόδου (Νέα Μαρίνα) στος 19:30


ο Public Ρόδου - Νέα Μαρίνα,
οι συγγραφείς Αναστασία Κορινθίου, Γιάννης Φιλιππίδης
και η Άνεμος εκδοτική, σας προσκαλούν
στην παρουσίαση των μυθιστορημάτων τους, με τίτλο «Ποτέ μη λες για πάντα» και «Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης».
Οι δύο συγγραφείς μιλούν για τα βιβλία τους
και το γοητευτικό ταξίδι μέσα από το βλέμμα της πεζογραφίας και των συναισθημάτων.
Επιλεγμένες στιγμές από τα δύο βιβλία
θα διαβάσει ο Νικόλας Τελλίδης.
Την εκδήλωση ντύνουν μουσικά,
η Κάτια Σαμαντζή με τη φωνή της
και ο Γιάννης Παπαθεοδώρου με την κιθάρα του.
Θα ακολουθήσει φιλόξενος μπουφές με κεράσματα αλμυρά για τον «Απρίλη»
και γλυκά του «…για πάντα» με τη συνοδεία σαμπάνιας.
Χορευτές από την σχολή χορού Αλντοράτα εμπνέονται
κι εκφράζονται με αφορμή τα δυο βιβλία.
Σας περιμένουμε
την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου, στις 7:30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Public Ρόδου.


Αναστασία Κορινθίου – Γιάννης Φιλιππίδης, δύο συγγραφείς μιλούν για τα βιβλία τους, Loukoumi Bar 28/09/2015 στις 19:00

Δύο αγαπημένοι και καταξιωμένοι συγγραφείς του Ανέμου, η Αναστασία Κορινθίου και ο Γιάννης Φιλιππίδης –που συμβαίνει ν’ αγαπούν ο ένας τον άλλον, παράλληλα- αποφάσισαν να μοιραστούν με τις φίλες και τους φίλους τους δημόσια, όσα μαγικά βλέπουν μέσα από τον ονειρικό κόσμο της πεζογραφίας και των συναισθημάτων, κάθε φορά που συναντιούνται σε συναθροίσεις φίλων, πάντα με την ορμή και το κέφι που τους διακρίνει.
Ο κύκλος των κοινών τους παρουσιάσεων, ξεκινάει από την Αθήνα και το Loukoumi Bar στην πλατεία Αβησσυνίας την Δευτέρα 28 του Σεπτέμβρη στις 19:00.
Επιλεγμένες στιγμές από τα δυο μυθιστορήματα,
θα αποδώσει η ηθοποιός κι αγαπημένη φίλη του Ανέμου,
κυρία Ελένη Τζώρτζη.

Ανάμεσα στις αναγνώσεις, οι δυο συγγραφείς μιλούν ο ένας για τον άλλον και εκμυστηρεύονται μυστικά για το δικό τους βιβλίο,
και θα «ανακριθούν» με μεγάλη τους χαρά από μια δυνατή ομάδα σπουδαστών από το ΙΕΚ Δημοσιογραφίας Πειραιά, που επιφυλάσσουν για τους δυο δημιουργούς τις πιο απρόσμενες και ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Τους δημοσιογράφους της γενιάς του αύριο, συντονίζει η Μάρθα Κατσιδώνη.

Είκοσι μέρες πριν ξανασυναντηθούν για τη δεύτερη κοινή τους παρουσίαση στη βασίλισσα του νοτίου Αιγαίου, τη Ρόδο, η Αναστασία Κορινθίου και ο Γιάννης Φιλιππίδης, υπόσχονται μια νύχτα με άρωμα θεάτρου και πολλές αυθόρμητες κι ειλικρινείς εκμυστηρεύσεις, μετατρέποντας τη βραδιά σε μια γιορτή απ’ αυτές που μοιράζονται αγαπημένοι με αγαπημένους, και θα και θα ‘χετε σίγουρα, να θυμάστε για πολύ καιρό!
Μη λείψετε!

Facebook event:
Αναστασία Κορινθίου – Γιάννης Φιλιππίδης, δύο συγγραφείς μιλούν για τα βιβλία τους, Loukoumi Bar 28/09/2015 στις 19:00

Λογοτεχνικά σοκάκια • Κριτική του βιβλίου "Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης" Γιάννης Φιλιππίδης

Αρχές φθινοπώρου, μα ο "Απρίλης" του συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη κατάφερε με την μεθυστική γραφή του να φέρει την αναγνωστική άνοιξη, με ένα μυθιστόρημα διαποτισμένο από άρωμα γυναίκας! Με έξυπνο χιούμορ και τραγελαφικές καταστάσεις, ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του κομμάτια μιας οικείας καθημερινότητας : οι γυναικείες ανασφάλειες και εμμονές, οι προσδοκίες των γονιών, οι μητρικές ενοχές, ο έρωτας. Οι αναμνήσεις συναντούν το σήμερα, και ξεκινάει μια άνιση μάχη με το χρόνο, ανάμεσα στις μύχιες επιθυμίες και τα ισχυρά πρέπει, που δρουν σαν συναισθηματικά βαρίδια. - See more at: Η Στέλλα, στο κατώφλι των πενήντα της χρόνων, στέκει μουδιασμένη και γεμάτη ερωτηματικά και φόβους για το μέλλον, αναδομώντας μέσα σε τριάντα ώρες τις μνήμες του παρελθόντος της. Συνοδοιπόροι της σε αυτό αναγκαίο και λυτρωτικό φλας-μπακ, στέκονται η μαμά Ζωή με την σωτήρια άνοιά της, η απελευθερωμένη από ταμπού αδερφή της Ελένη, ο 20χρονος γιος της Κωνσταντίνος και ο κρυφός της σύντροφος, και μικρότερός της ηλικιακά, Βασίλης. Το ψηφιδωτό της καθημερινότητάς της, συμπληρώνει η άκρως απαιτητική καριέρα της και η ανάγκη της να συγκεράσει όλους τους ρόλους τους αποτελεσματικά. Όμως η ερημιά και η μοναξιά που κατακλύζουν την καρδιά της, δεν της αφήνουν άλλα περιθώρια. Έχει έρθει η ώρα ν' αναμετρηθεί με ειλικρίνεια με τις αποφάσεις και τα λάθη της, να υπερβεί τον εγωισμό της και ν' ακολουθήσει για πρώτη φορά στην πολυτάραχη ζωή της τον δρόμο της ουσιαστικής και απόλυτης ευτυχίας....

Με μια γραφή μεστή, δωρική, άμεση, που διαπνέεται από έντονο συναίσθημα, και καυστικό χιούμορ, ο συγγραφέας κατάφερε ν' αποτυπώσει με αδρά χαρακτηριστικά, την καθημερινότητα μιας ελληνικής αστικής οικογένειας στο πέρασμα των τελευταίων πενήντα χρόνων. Τα κοινωνικά στερεότυπα, οι επαγγελματικές και προσωπικές συμβάσεις, οι φιλοδοξίες, τα φλερτ, οι ιδεολογικές αντιθέσεις, η ανέφελη διασκέδαση χωρίς ηθικούς φραγμούς, περνούν σαν εικόνες κινηματογραφικής ταινίας μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη μέσα απο τις ευφάνταστες καταστάσεις και τους ευρηματικούς διαλόγους του βιβλίου, και τον συνεπαίρνουν. 

Οι χαρακτήρες είναι μοναδικά σφυρηλατημένοι : γυναίκες με έντονες προσωπικότητες, ισχυρά ιδεώδη, σηκώνουν με πάθος τη δική τους παντιέρα στο μονοπάτι της ζωής και παλεύουν ν' αγαπηθούν και ν' αγαπήσουν. Τα συναισθήματά τους κατακλύζουν κάθε τους πράξη, απόφαση, επιλογή. Θυμώνουν, φοβούνται, κλαίνε, πονάνε, γελάνε, μετανιώνουν, τολμούν. Ο κος Φιλιππίδης ξεδιπλώνει με μαεστρία τη γυναικεία ψυχολογία, τις ανασφάλειες και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις που ταλανίζουν κάθε μάνα, κόρη, αδερφή, σύζυγο, ερωμένη.  Οι συγκρούσεις στον ψυχικό κόσμο της ηρωίδας, είναι τόσο έντονες και δυνατές, που θέλεις διακαώς να καταφέρει να απεγκλωβιστεί από την εγωιστική της στάση και αδράνεια, και να τολμήσει να ρισκάρει, να ζήσει, να γευτεί τις χαρές της αγάπης, απογυμνωμένη από ταμπού και προκαταλήψεις.

Ένα μυθιστόρημα που αναζητεί στο παρελθόν το μέλλον, καθώς ο χρόνος είναι αμείλικτος και δεν προβλέπεται ποτέ.... 



πηγή: Λογοτεχνικά Σοκάκια

likeWOMAN.gr • «Όλα μπορούν ν’ αλλάξουν, αρκεί να ’μαστε συνεπείς με τις αξίες μας κι όσα δεν έχουμε τολμήσει» Γιάννης Φιλιππίδης • Συνέντευξη στην Τάνια Νικολοπούλου


«Όλα μπορούν ν’ αλλάξουν, αρκεί να ’μαστε συνεπείς με τις αξίες μας κι όσα δεν έχουμε τολμήσει»

Ο συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης μιλάει στο likewoman.gr με αφορμή το μυθιστόρημα του «Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης».

Διαβάστε τη συνέντευξη και κερδίστε 2 αντίτυπα του βιβλίου. (Στο τέλος της συνέντευξης αναφέρονται οι οδηγίες του διαγωνισμού!)
Συνέντευξη στην Τάνια Νικολοπούλου

«Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης» είναι το έβδομό σας βιβλίο, κυκλοφορεί ακόμα στις πρώτες θέσεις των μεγάλων βιβλιοπωλείων, έχει πάρει τη θέση του στα δημοφιλέστερα της χρονιάς. Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτό το μυθιστόρημα.
Ο Απρίλης, είναι ένα βιβλίο που αφιερώνεται σ’ όσους δεν παραιτούνται από τα απραγματοποίητα θέλω τους. Είμαστε για 30 μόλις ώρες φυσικού χρόνου στο μυαλό της κεντρικής ηρωίδας, λίγο πριν πάρει μια απόφαση, που θα φέρει ξανά την ευτυχία στη ζωή της. Παίρνοντας την ιστορία από την αρχή, αντιλαμβανόμαστε, πως στη ζωή μας, συχνά παρεκκλίνουμε από τις επιθυμίες και τους στόχους μας, κάνουμε λάθη, ζούμε περιόδους γκρίζες, αδιάφορες. Το βιβλίο, μας ενισχύει την πεποίθηση, ότι ο χρόνος μας ωριμάζει, μας φέρνει αντιμέτωπους με τα συναισθήματα και τις αλήθειες μας, βοηθώντας μας έτσι ν’ αλλάξουμε τη ροή των γεγονότων προς όφελός μας, τη στιγμή που είμαστε αρκετά ώριμοι, να αντιληφθούμε πως το ανέφικτο γίνεται φυσικό, κι όλα μπορούν ν’ αλλάζουν, αρκεί να ’μαστε συνεπείς με τις αξίες κι όσα δεν έχουμε τολμήσει. Η ζωή όμως μπορεί να πλημμυρίσει από καινούργιο φως, ακόμα και μ’ ένα τηλεφώνημα ή ένα sms, αρκεί να φανούμε ειλικρινείς κι αληθινοί απέναντι στην ίδια μας την ψυχή.
Παρακολουθούμε δηλαδή την μυθ-ιστορία, όπως αυτή, ξετυλίγεται αντίθετα, από το παρόν στο παρελθόν. Σωστά;
Βέβαια. Ένας από τους πρώτους κανόνες που διδάχτηκα πριν πολλά χρόνια πια, γράφοντας, είναι πως κάθε μυθιστορηματικό –κι εν δυνάμει πραγματικό- πρόσωπο, για να ’χει παρόν και μέλλον, πρέπει να ’χει ένα σαφές παρελθόν, που σε περιπτώσεις σαν αυτής, θα δικαιολογήσει όλες τις παροντικές και μελλοντικές ενέργειες των ηρώων.  Το ταξίδι στο χρόνο ωστόσο σε περιπτώσεις σαν αυτές του «Απρίλη», είναι γοητευτικό κι η ανάμιξή του με τις παροντικές σκέψεις της κεντρικής ηρωίδας, της Στέλλας, είναι κατά τη γνώμη μου και τις κριτικές που παίρνει  το βιβλίο, άκρως ενδιαφέρουσα, ενδυναμώνει λησμονημένα αλλά σημαντικά συναισθήματα. Κι αν το πείραμα κάθε συγγραφέα είναι να βρει ο/η αναγνώστης/στρια πράγματα, σκέψεις, όνειρα που αφορούν πια αυτόν/ήν τον/την ίδιο/α, τότε η διαδρομή του βιβλίου, αποκτά άλλη δύναμη.
Οι κριτικές για το βιβλίο σας, τι λένε;
Οι  κριτικές, αλλά κι όσοι/ες φίλοι και φίλες μου γράφουν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τα σάιτ και τα μπλογκς, μιλάνε για ένα αντικαταθλιπτικό βιβλίο, που με το χιούμορ του και την ανατρεπτική του διάθεση, ξυπνάει μέσα τους, την έννοια, ότι για όλους μας υπάρχει πάντα μια ακόμα ευκαιρία, τη στιγμή που θα μπορούμε να δούμε μια φυσική απόφασή μας, σαν τέτοια.
Μιλήσατε νωρίτερα για το χιούμορ. Τι ρόλο παίζει το χιούμορ σ’ ένα ερωτικό μυθιστόρημα συναισθημάτων;
Στην προσπάθειά μου να γράψω ένα βιβλίο φωτεινό κι ελπιδοφόρο, τα κωμικά περιστατικά προέκυψαν από μόνα τους. Είναι η ίδια η ζωή, που ανακατεύει συχνά το χιούμορ με το δυνατό συναίσθημα. Ήταν ειλικρινής ανάγκη μου να γράψω έτσι, πέρασα όμορφα. Κι όταν περνάει καλά ο συγγραφέας γράφοντας, ο αναγνώστης ωφελείται πολλαπλά. Γιατί η αλήθεια και το κέφι, όπως και το συναίσθημα, μεταδίδονται εύκολα και με ευεργετικά αποτελέσματα. Και τότε είναι οι στιγμές που συγγραφέας κι αναγνώστης, ανακαλύπτουν και μοιράζονται κοινούς τόπους.
Απολαμβάνετε σα συγγραφέας το φαινόμενο, να μιλούν άνθρωποι με την εγκυρότητα της υπογραφής τους, όχι μόνο για το πιο πρόσφατο, αλλά ταυτόχρονα και για τα άλλα σας βιβλία.
Αυτό είναι τιμή για μένα, είμαι της άποψης ότι κάποια βιβλία, όταν πρωτοκυκλοφορούν, δεν έχουν μονάχα μέλλον, αλλά στην πορεία του χρόνου, αποκτούν κι ένα αξιοπρόσεκτο παρελθόν σε δημοσιεύσεις και κριτικές, που ξαναφέρνουν τα βιβλία σε πρώτη ζήτηση και στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Η απήχηση των προηγούμενων βιβλίων είναι αυτή, που δίνει ελευθερία και άνεμο στη σκέψη, να συνεχίζει να ταξιδεύει μέσα από τη συγγραφή ενός επόμενου χειρόγραφου, που θα πάρει τη δική του θέση στις αγκαλιές των ανθρώπων. Κι η ελευθερία αυτή, είναι αυτή η ίδια που δίνει δύναμη σ’ έναν συγγραφέα να συνεχίζει, έχοντας την ασφάλεια ενός πολυπληθούς κοινού.
Αναφέρατε την λέξη-κλειδί, τον άνεμο. Διανύετε τον πέμπτο πια χρόνο λειτουργίας, ενός νέου εναλλακτικού εκδοτικού οίκου, που κάθε τόσο, παράγει επιλεγμένους τίτλους πεζογραφίας και ποίησης. Ξεκινήσατε αρχές Γενάρη του 2011, στην καρδιά της κρίσης, αλλά βρίσκεστε στις καλύτερες θέσεις των βιβλιοπωλείων. Ποια είναι τα οφέλη και ποιες οι πιθανές δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος;
Με την Άνεμος εκδοτική σαν εκδοτικό λογότυπο ελευθερίας, καταφέραμε μέσα σε τεσσεράμισι χρόνια, ν’ αποκτήσουμε όχι μονάχα έναν κύκλο ένθερμων υποστηρικτών που ολοένα μεγαλώνει, όσο προστίθενται νέοι ενδιαφέροντες τίτλοι και αξιόλογοι δημιουργοί. Η ξεκάθαρη επιλογή του να κάνεις επιλεγμένες εκδόσεις, στερεί τον Άνεμο σε παραπανίσια έσοδα. Από την άλλη όμως, ο κόσμος του βιβλίου, μας δίνει το πλεονέκτημα της εκτίμησής του. Τρέξαμε πολύ, νοιαστήκαμε πολύ, ταξιδέψαμε σε μέρη της Ελλάδας, που δε φανταζόμασταν, χρειάστηκε να στηρίξουμε την απόφασή μας να εκδίδουμε τα βιβλία που θέλουμε και να τα επικοινωνούμε με το δικό μας πνεύμα πολιτισμού. Δεν ήταν αυτοσκοπός το οικονομικό κέρδος, στην εποχή μας κάτι τέτοιο θα φάνταζε ίσως και φαιδρό. Αλλά με έναν υγιή εκδοτικό οίκο, που ’χει στον τομέα των αποφάσεων έναν συγγραφέα σαν εμένα και στην κεφαλή σαν εκδότη έναν από τους καλύτερους γραφίστες-art directors εκδόσεων βιβλίων, δίσκων κι εντύπων, το δημιουργικό πνεύμα καθρεφτίζεται στο αποτέλεσμα της δουλειάς και των επιλογών μας.
Το βιβλίο βάλλεται από την κρίση, αλλά είναι αναγκαίο κομμάτι της ζωής μας. Ποια είναι η δική σας εικόνα;
Το ελληνικό βιβλίο, πράγματι βάλλεται σοβαρά στην εποχή μας. Και θα ’θελα μ’ αυτή την αφορμή, να υπενθυμίζω στους φίλους μας, να δηλώνουν την υποστήριξή τους με την αγορά νέων βιβλίων, όταν αυτό είναι εφικτό για το πορτοφόλι τους, να μη στρέφονται μονάχα στα παζάρια που ολοένα πληθαίνουν, ενόσω εκδοτικοί οίκοι πάνε για πάντα στον παράδεισο. Επιλέγοντας βιβλία ενεργών –και με έργο- εκδοτικών οίκων, δίνουμε δύναμη στα επόμενα όνειρά μας. Ας βοηθήσουμε όλοι και μ’ όποιον τρόπο, να στεκόμαστε πλάι σ’ όσους αγωνίζονται να εκφράσουν την ελπίδα, το παρόν και το μέλλον, μέσα από την τέχνη του γραπτού λόγου, που βοηθάει και μας τους ίδιους σαν αναγνώστες, στο να επιστρέψουμε στη σιωπή των σελίδων ενός βιβλίου, που αξίζει την προσοχή μας και μπορεί σε συναισθηματική βάση, να μας κάνει να δούμε καλύτερα, τα μικρά καθημερινά θαύματα στη γκρίζα εποχή που μας περιβάλλει. Η πραγματικότητα, μας τρελαίνει, μας στριμώχνει, μας πνίγει συχνά. Ένα άξιο βιβλίο, μπορεί κι έχει τη δύναμη να επαναφέρει το θυμικό, το νου και την ψυχή μας σε μια ισορροπία, που ’ναι αναγκαία για να συνεχίσουμε με επάρκεια στην επόμενη εποχή, που εξελίσσεται κι απαιτεί την εσωτερική μας ανασυγκρότηση.
Ευχαριστώ πολύ τον αγαπημένο μου φίλο Γιάννη Φιλιππίδη για την υπέροχη συνέντευξη που μου παραχώρησε!

Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα: 
 https://www.facebook.com/Yannis.Filippidis.anemosekdotiki

Πηγή: