Woman magazine (Κυκλοφορεί με την εφημερίδα Espresso) • 24/06/2017 • στήλη Καλοκαιρινές σελίδες ξεγνοιασιάς


Γνωρίσαμε τον συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη, πριν από δέκα καλοκαίρια, όταν κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα «Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου», ένα βιβλίο που σημείωσε αξιόλογες πωλήσεις και τον καθιέρωσε στη συνείδηση του κοινού και των κριτικών. Ακολούθησαν άλλα οκτώ ευπώλητα μυθιστορήματα –όλα από την Άνεμος Εκδοτική- που τον ανέδειξαν και του χάρισαν μεγάλη αναγνωρισιμότητα.

• Ένα μυθιστόρημα με άκρως ερωτικό εξώφυλλο και τίτλο «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων». Πείτε μου γι’ αυτό.
Ξεκίνησα τη διαδρομή μου μ’ ένα μυθιστόρημα που θεωρήθηκε ο απόλυτος γυναικείος μονόλογος, μιας και η ίδια η ηρωίδα λέει την ιστορία στον αναγνώστη με τρόπο άμεσο, διάφανο κι ειλικρινή. Σ το νέο βιβλίο μου, γράφω τον απόλυτο αντρικό μονόλογο σ’ έναν ήρωα συνομίληκο με μένα, που γεννιέται σε μια γειτονιά σαν αυτή όπου μεγάλωσα, σε μια εποχή με ανοιχτά παράθυρα και ανοιχτές καρδιές. Του ’δωσα ένα χάρισμα που θα ’θελα ο ίδιος να ’χω.

• Το ν’ ακούει τις επιθυμίες των άλλων, πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη ζωή του Γαβριήλ, του ήρωά σου;
Τεράστιο. Λειτουργεί φωτεινά με το χάρισμα, θέλει να ‘ναι ευτυχισμένοι οι αγαπημένοι του. Η καρμική σχέση όμως με την Αγγελική, τον δένει για πάντα με κείνην, που δεν της έχει αποκαλύψει το «ιδιαίτερο» δώρο του. Εμείς, ξεκινώντας το βιβλίο, βρίσκουμε τον Γαβριήλ έτοιμο να αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό, γιατί μια δραματική ανατροπή απειλεί να σβήσει τη φλόγα ανάμεσα τους.

• Τι ήθελες να δώσεις μ’ αυτό το βιβλίο και τι εντυπώσεις παίρνεις; Πέρασε στους/στις αναγνώστες/στριές σου, μηνύματα;
Κόπιασα, να δώσω τα χαρακτηριστικά του ήρωά μου, να ντυθώ τα ρούχα και τα συναισθήματά του. Πρόκειται για μια απόλυτη ερωτική ιστορία. Αυτό το σημαντικό χάρισμα, περνάει σε δεύτερο πλάνο, σαν θεϊκό δώρο, γιατί την παράσταση κλέβει η οριστική, όπως την αποκαλώ, σχέση αυτών των δυο ηρώων, που ξεκινούν μαζί από παιδιά και γνωρίζουν κάτι, που λίγοι μπορούν να πουν: κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με πεπρωμένο τους να ‘ναι για πάντα μαζί.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.

Εφημερίδα WeekendXPress • 23/06/2017 Συνέντευξη στην Τίνα Δελακούρα


Γιάννης Φιλιππίδης
«Ζούμε σε εποχές γκρίζες, που εμπεριέχουν απόγνωση και σκοτάδι. Αντιστέκομαι, απαντώντας με βιβλία που διαχειρίζονται το φως, ακόμα και την έννοια του χιούμορ».
.
Ο Γιάννης Φιλιππίδης μας χαρίζει ένα ακόμα υπέροχο μυθιστόρημα, γεμάτο έρωτα, μαγεία, επιθυμίες, μυστικά και αλήθειες αλλά και πολύ φως.
.
• Νέο βιβλίο. Μ’ ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό εξώφυλλο κι έναν παράξενο τίτλο: «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων». Τι περιμένει εμάς, τους αναγνώστες του;
Πρόκειται για μια απόλυτη ερωτική ιστορία, πρώτιστα. Ο μύθος βέβαια μέσα μου, ξεκίνησε από τον ήρωα, τον Γαβριήλ, που του προσέδωσα το χάρισμα ν’ ακούει όχι όλες τις ανομολόγητες σκέψεις όσων των πλησίαζαν, αλλά μόνο τις επιθυμίες, τις λαχτάρες και τα θέλω τους. Ένας τόσο ιδιαίτερος άνθρωπος, ταγμένος από μένα να επενδύσει την μαγική του ικανότητα αποκλειστικά και μόνο για να κάνει τα αγαπημένα του πρόσωπα περισσότερο ευτυχισμένα, δεν θ’ άξιζε κατά την κρίση μου, παρά την απόλυτη σύντροφο: ένα κορίτσι, που γεννιέται με δυο βδομάδες διαφορά στο αντικρινό σπίτι. Ο δρόμος που τα χωρίζει, είναι ο ίδιος που θα τα ενώσει με τρόπο οριστικό. Κι ας βάλουμε τη λέξη «οριστικό» με ερωτηματικό, όπως και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

• Αυτή η συμβολική και σχεδόν ταυτόχρονη γέννηση, ενέχει χαρακτήρα καρμικό;
Ναι, απόλυτα. Ονειρεύτηκα να γράψω για έναν συνομήλικο ήρωα με μένα και κοινούς τόπους, ίσως ακόμα και στον χαρακτήρα. Αλλά του έβαλα πλάι του, ένα κορίτσι όνειρο, ό,τι είχα ανάγκη περισσότερο μέσα μου, για να αφεθώ στη γοητεία της δικής τους ιστορίας στο χρόνο. Τα δυο αυτά πλάσματα, θα μεγαλώσουν μαζί, θα τα κάνουν όλα συντροφικά, θα σκέφτονται και θα ζουν σα ζευγάρι από πολύ αφύσικη ηλικία. Αλλά στην πεζογραφία, έχουμε ανάγκη από περισσότερη απ’ ό,τι στην κοινή μας ζωή, μαγεία.

• Σε ποια εποχή μεταφερόμαστε χρονικά μέσα στο βιβλίο;
Συνεχώς ζούμε το παρόν του ήρωα. Και μάλιστα του δίνω ένα παχύ μολύβι κι ένα τετράδιο. Κάτι έχει συμβεί –που δεν πρέπει να προδώσουμε- στη σύντροφό του κι έτσι, τον αφήνω με τη δική του δυνατή παρόρμηση, να μας αφηγηθεί την ιστορία από την αρχή, μέχρι σήμερα. Έτσι, ενώ όλα συμβαίνουν τώρα, εμείς ταξιδεύουμε και βλέπουμε πώς κύλησαν τα χρόνια τους από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 μέχρι σήμερα. Κι η αφήγηση αυτή, θα τρέχει διαρκώς πίσω, σε χρόνια που διαμόρφωσαν την ίδια την πατρίδα και τη νοοτροπία μας, αυτή καθ’ αυτή την εικόνα μας για τον τρέχοντα ή τον μέλλοντα κόσμο.

• Πόσο δύσκολο στάθηκε να γράψετε ένα μυθιστόρημα για έναν ήρωα μ’ ένα τέτοιο χάρισμα.
Βασανίστηκα είναι η αλήθεια. Αλλά θα χαρώ να σας περιγράψω τα στάδια. Αυτή ήταν μια εσωτερική διεργασία που κράτησε καιρό, περισσότερα από δυο χρόνια μέσα μου, άρχισα να παρακολουθώ τα δικά μου αγαπημένα πρόσωπα, τις ανάγκες τους, τις δικές τους ευχές, λαχτάρες κι επιθυμίες. Ο συγγραφέας, έτσι κι αλλιώς βασίζει το έργο του στην παρατήρηση των άλλων ανθρώπων, της ζωής τής ίδιας. Απλά εδώ, χρειάστηκα περισσότερη βοήθεια από μένα τον ίδιο, να υποθέσω αμέτρητες φορές, πως έχω εγώ ο ίδιος το χάρισμα, να φανταστώ πώς μπορεί να διαχειριστεί αυτό το Θείο δώρο, για το καλό. Πριν εκείνος πιάσει για πρώτη φορά το μολύβι του, αποφασισμένος να γράψει, μυστικά κι αλήθειες που δεν είχε μοιραστεί με την Αγγελική του, ένιωθα ότι τον είχα σαν πρόσωπο μέσα μου, του προσέθεσα έναν ωραιότατο κίνδυνο ζωής κι έτσι, μπόρεσα να ντυθώ τα ρούχα του, να ζω τις ώρες του λεπτό το λεπτό, λέξη την λέξη στην προσωπική του αφήγηση, βίωσα την ελπίδα του, είχα ήδη πιάσει την αποφασιστικότητά του να μιλήσει στη σύντροφό του έστω και γραπτά για όσα δεν είχε μέχρι τώρα εξομολογηθεί, ένιωθα τον σφυγμό του, τον φόβο του.

• Δε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια τέτοια ικανότητα με δολιότητα ή πονηρούς σκοπούς;
Και βέβαια, θα μπορούσε να ‘ναι ένα τέρας, ένας καιροσκόπος που επωφελείται για να εκμεταλλευτεί κάθε κατάσταση για δικό του όφελος. Αλλά πάσχω από κάτι. Σα συγγραφέας, δεν εμπνέομαι ποτέ από τον αρνητισμό, διαχρονικά τα βιβλία μου δεν έχουν κακούς χαρακτήρες, ιδιότροπους αμέτρητους, κακούς όχι. Μια κακιά προσπάθησα να περιγράψω στο τρίτο μου βιβλίο («Κρατάς μυστικό;») και πριν την… αυτοκτονήσω από μια γέφυρα της Αυστραλίας, της είχα προσδώσει όλα τα δίκια του κόσμου.

• Διακρίνω ότι έχετε μια ιδιαίτερη σχέση κάθε φορά μέσα από τα βιβλία σας, προσανατολίζονται όλα προς το φως.
Αυτός είναι ο δικός μου στόχος, τα βιβλία μου να ‘χουν φωτεινά χαρακτηριστικά, προβάλλοντας βία και αρνητισμό, δε διαμορφώνεις μελλοντικούς συνειρμούς ωφέλιμους, ούτε για σένα, ούτε για τους/τις αναγνώστες/στριές σου. Η πεζογραφία πρέπει να δίνει κάτι, πρώτα στον συγγραφέα και αμέσως μετά στον αναγνώστη. Ζούμε σε εποχές γκρίζες που εμπεριέχουν απόγνωση και σκοτάδι. Αντιστέκομαι, απαντώντας με βιβλία που διαχειρίζονται το φως, ακόμα και την έννοια του χιούμορ.

• Το επόμενό σας βιβλίο;
Αυτή τη φορά θ’ αφεθώ, μιλώντας για το νέο μου βιβλίο, να εκτονώσω τον μύθο που κυκλοφορεί πια στα βιβλία. Θα χρειαστώ τον χρόνο μου, να αποφορτιστώ, να ψυχανεμιστώ γι’ άλλη μια φορά τον κόσμο γύρω μου, τις προσωπικές μου αλήθειες. Το επόμενο βιβλίο, θα ‘ναι σίγουρα άλλη μια έκπληξη ακόμα και για μένα… 

Πηγή:  WeekendXPress

now24.gr • Γιάννης Φιλιππίδης : Νιώθω ότι ολοκλήρωσα έναν πρώτο κύκλο συγγραφικής • Συνέντευξη στη συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη


Ο Γιάννης Φιλιππίδης με κατέκτησε ως αναγνώστρια από το πρώτο του μυθιστόρημα «Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου», στη συνέχεια έτυχε να γνωριστούμε και πλέον τον θεωρώ αγαπημένο μου φίλο. Διαβάζω ανελλιπώς όλα τα βιβλία του και  διαπιστώνω ότι στα δέκα χρόνια παρουσίας του στο συγγραφικό χώρο ακολούθησε έναν συγγραφικό κύκλο που κατέληξε στο πρόσφατο βιβλίο του «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων». Το πρώτο του βιβλίο «ήταν ο απόλυτος γυναικείος μονόλογος-αφήγηση…» και κλείνει «με μια απολύτως αντρική αφήγηση…» μου αποκάλυψε ο ίδιος.

 ΕΡ. Γιάννη πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το δέκατο βιβλίο σου με τίτλο «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων». Πως αισθάνεσαι μετά από την πολυετή παρουσία σου στον συγγραφικό χώρο και την καταξίωση στις καρδιές των αναγνωστών σου;

 ΑΠ. Νιώθω ότι ολοκλήρωσα έναν πρώτο κύκλο συγγραφικής. Έγραφα βλέπεις, ό,τι ακριβώς είχα ανάγκη κάθε χρονιά, κάθε εποχή. Έτσι, πέρα από τα γνωστότερά μου μυθιστορήματα, υπήρξαν βιβλία με ανεξάρτητα πεζά, μια άλλη οπτική που έχουμε ανάγκη κατά τη γνώμη μου, έγραψα θέατρο, σάτιρα, διηγήματα. Αλλά ξεκίνησα αυτόν τον κύκλο μ’ έναν γυναικείο μονόλογο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και δες, ο κύκλος κλείνει με μια φωτισμένη αντρική και άμεση αφήγηση.

 ΕΡ. Ποιος είναι «εκείνος» που αναφέρεται στον τίτλο του βιβλίου σου;

 ΑΠ. Εκείνος, μπορεί και να ’ναι ο καθένας από μας αν το προσπαθήσει, για το καλό του και για το καλό όσων αγαπάει.

 ΕΡ. Γιατί απέδωσες στον ήρωά σου Γαβριήλ την υπερφυσική ικανότητα να «ακούει» τις επιθυμίες των άλλων;

 ΑΠ. Ένιωσα την ανάγκη στην αρχή, να γράψω τον μονόλογο ενός συνομήλικού μου άντρα, αλλά τον ήθελα υπερβατικό, το να του προσδώσω ένα χάρισμα ήταν μονόδρομος. Είχα την ανάγκη να τον φέρω πιο κοντά μου, να τον καταλάβω και να με καταλάβω ταυτόχρονα. Θα ’θελα αν ήμουν εκείνος να προβλέπω ας πούμε το μέλλον; Επ’ ουδενί. Έτσι του χάρισα ό,τι γλυκύτερο σα σκέψη και δύναμη από μένα: να μπορεί έτσι, να ’ναι ο ίδιος κι οι αγαπημένοι του, ευτυχισμένοι στα μέτρα του εφικτού.

 ΕΡ. Ήταν χάρισμα ή κατάρα αυτή η ικανότητα;
           
 ΑΠ. Ο Γαβριήλ με την ξεχωριστή του ικανότητα, έκανε τους γύρω του πιο γελαστούς. Καταραμένο δεν τον ένιωσα ποτέ, γράφοντας. Αλλά σ’ όλη τη ροή του βιβλίου, καταλαβαίνουμε όλες και όλοι, ότι ένα χάρισμα, δε μπορεί πάντα να σου δώσει τα κλειδιά του παραδείσου. Υπάρχουν και φορές, που άλλα έχεις ως δεδομένα κι αλλιώς συμβαίνουνε τα πράγματα.

ΕΡ. Όλο το βιβλίο σου είναι μια επιστολή που γράφει ο Γαβριήλ στη σύζυγό του Αγγελική που βρίσκεται σε κώμα μετά από ατύχημα. Υπήρξε κάποια αφορμή που σε ενέπνευσε το θέμα του βιβλίου;

ΑΠ. Αλίμονο, ναι. Κάποτε, πάνε αρκετά χρόνια, είχα στην εντατική τη συγχωρεμένη τη μάνα μου, δεν έφευγα σαν τον ήρωά μου, λεπτό από κοντά της. Στον ίδιο θάλαμο, νοσηλευόταν ένας νεαρός σχετικά άντρας, που ’χε ένα σοβαρό ατύχημα. Όταν πρωτοσυνήλθε από τη νάρκωση άρχισε να εκδηλώνει μετατραυματικό σοκ. Δεν είναι συχνό, αλλά συμβαίνει, όπως συγγραφικά συμβαίνει με την Αγγελική του βιβλίου. Εκδήλωνε σπασμούς, κινδύνευε από έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Έτσι τον ξανακοίμιζαν. Αυτό το φαινόμενο, ενέχει κίνδυνο ζωής. Κάποια στιγμή, ίσως με ιατρική υπομονή, αλλά κάποτε, θα σε ξυπνήσουν. Αυτό φαντάσου, το βίωσα με την γυναίκα του πλάι μου. Ήμασταν οι μόνοι τόσο φανατικοί θαμώνες σε θάλαμο, που έβλεπε καρφί μέσα στους δικούς μας ανθρώπους. Κι ανήκει στις μνήμες καρδιάς, που ωριμάζοντας, ανασύρονται, αξιοποιούνται συγγραφικά με αλήθεια. Γιατί αν έχεις φάει την αναμονή έξω από την εντατική με το κουτάλι, αποδίδεις άλλες βαθιές αλήθειες στο χαρτί.

ΕΡ. Από τον διάδρομο του νοσοκομείου στο σπίτι και πάλι πίσω, αυτή είναι η διαδρομή του Γαβριήλ. Όμως με την επιστολή του μας ταξιδεύει σε μια πορεία 47 ετών. Τι ήθελες να δώσεις στον αναγνώστη σου μέσα απ΄ αυτή την επιστολή;

ΑΠ. Χρειάστηκαν περισσότερα από δυόμισι χρόνια για να τ’ ανακαλύψω. Ήθελα στ’ αλήθεια ένα βιβλίο που να εκπέμπει φως και να μοσχοβολάει καλή ψυχή, φτάνει η αυτοκρατορία του γκρίζου, ίσως μετά το «Κωδικός ελευθερία» που ασχολιόταν τόσο με την κοινωνία, να ’θελα ένα βιβλίο που μέσα από τη μυθοπλασία του, να σε οδηγεί σε φωτεινά μονοπάτια, πρώτα τον συγγραφέα, λίγο καιρό μετά, τον αναγνώστη.

 ΕΡ. Με αφορμή την επιστολή, μας ταξιδεύεις στη ζωή των δυο ηρώων σου από την ημέρα που γεννήθηκαν, με 15 ημέρες διαφορά. Τι είδους αγάπη τους συνδέει;

ΑΠ. Συμπαντική. Οριστική. Καρμική. Απόλυτη. Εδώ, μου τελειώνουν οι λέξεις.

ΕΡ. Μια σχέση ιδανική, μια αγάπη δυσεύρετη αναπτύσσεται ανάμεσα στο Γαβριήλ και την Αγγελική. Παρ΄ όλα αυτά η απιστία βρίσκει χώρο να τρυπώσει. Τι τους οδήγησε στην απιστία;

ΑΠ. Ο Γαβριήλ ομολογεί ότι συγχωρεί την Αγγελική του για δύο εφ’ όρου ζωής λοξοκοιτάγματα, γιατί έτσι όπως και κείνος, ο ίδιος με τη σειρά του μπήκε στον πειρασμό να δοκιμάσει φρούτο κι από άλλο δέντρο, δάγκωσε εις διπλούν κι αυτός το απαγορευμένο μήλο. Αλλά ομολογώ, ότι εδώ ο συγγραφέας, εξομολογείται την άποψή του: πως η ερωτική πράξη, όταν είσαι παλιό ζευγάρι με σταθερά αναμμένη τη φλόγα, δε μπορεί ποτέ να είναι καλύτερη μ’ ένα κορμί που δε γνωρίζεις στ’ αλήθεια.

ΕΡ. «Λέξη που αποφάσισα ν΄ αφήσω στο χαρτί δεν πρόκειται να μουτζουρωθεί εκ των υστέρων…» γράφει ο ήρωάς σου. Τι θέλει να τονίσει;

ΑΠ. Καταδεικνύει το γεγονός ότι αισθάνεται τόσο ευάλωτος μπροστά στον κίνδυνο να χάσει την γυναίκα της ζωής του, που ομολογεί όσα της έκρυψε, το χάρισμά του πρώτιστα. Παραπάνω από τεσσεράμισι δεκαετίες μαζί και δε τόλμησε ποτέ να της πει, ότι μπορεί να ελέγξει τη ροή των γεγονότων, ακούγοντας με τον ιδιόρρυθμο του τρόπο, όχι συνολικά κάθε σκέψη, αλλά τα θέλω, τις λαχτάρες και τις επιθυμίες της.

 ΕΡ. «Αυτό το πολύτιμο τετράδιο με φέρνει ξανά σε ανοιχτή γραμμή μαζί σου» σκέφτεται ο Γαβριήλ. Τι είδους δύναμη αντλούσε ο Γαβριήλ από το τετράδιο;

 ΑΠ. Άντλησε την πεποίθηση, ότι η προσωπική δικτύωση με την αγαπημένη του, θα συνεχιστεί, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που εκείνη θα ξυπνούσε. Αν ξυπνούσε. Ελπίδα του πρόφεραν τα τετράδια, ελπίδα ότι κάποτε θα ξυπνήσει να διαβάσει από κείνον σαν δώρο, όσα δεν κατάλαβε στ’ αλήθεια ποτέ.

ΕΡ. «Μου λείπει για πρώτη φορά αυτή η πνευματική μας διασύνδεση» γράφει προς την Αγγελική ο Γαβριήλ για το ιδιαίτερο χάρισμα του. Τι είναι αυτό που πραγματικά του λείπει;

ΑΠ. Μετεωρίζεται, όπως ο ίδιος λέει. Παρουσιάζει αστάθεια. Γιατί μέχρι τώρα για την ως τώρα ζωή του, ήταν η Αγγελική πλάι του, να μοιραστεί τα πάντα, να την καταλάβει και να τον καταλάβει, ν’ αποφασίσουν καθετί μαζί. Αυτό το «μαζί», του λείπει.

 ΕΡ. «Θυμάσαι τη ζωή σου ή όχι, τώρα την ακούς από τη δική μου πλευρά» γράφει πάλι ο Γαβριήλ. Όταν δυο άνθρωποι βρίσκονται τόσο κοντά, από κάθε άποψη, η ζωή εξακολουθεί να έχει δυο πλευρές;

 ΑΠ. Κατά την κρίση μου, όταν δυο άνθρωποι «κλειδώνουν» μαζί οριστικά, αποτελούν από μόνοι τους μια ολότητα σε σχέση με αποφάσεις ζωής που θα χρειαστεί να πάρουν μαζί, με τα χρόνια τα παλιά ζευγάρια παρουσιάζουν το φαινόμενο να μοιάζουν μέχρι και φυσιογνωμικά, μιας και χωρίς να το κάνουν συνειδητά, αποκτούν/μοιράζονται ο ένας τις συνήθειες –ακόμα και τις εκφράσεις- του άλλου. Αλλά κατά βάθος, πάντα διατηρούν την αυτοτέλεια ο καθένας, το δικαίωμά τους στη διαφωνία. Ίσως όμως έτσι, ν’ αποκτούν την απαραίτητη ισορροπία για να συνεχίσουν να περπατάνε μαζί και στα επόμενα χρόνια.

ΕΡ. «Παράξενη και παραπανίσια ευτυχία» χαρακτηρίζει ο Γαβριήλ τη ζωή του με την Αγγελική κι αναρωτιέται μήπως πρέπει να πληρώσουν το τίμημα. Μήπως οι θάνατοι που είχαν προηγηθεί ήταν «το τίμημα»;

ΑΠ. Πολλοί από μας, όταν απολαμβάνουν την ευτυχία σε διάρκεια, άλλοτε δεν το πιστεύουν, άλλες φορές πάλι, σκέφτονται ότι δε μπορεί, από κάπου θα τους σκάσει ο λογαριασμός, το ίδιο το τίμημα της μοίρας που φάνηκε σ’ αυτούς, γενναιόδωρη. Ψευδεπίγραφο το δίλημμα για μένα. Γιατί αλίμονο, η ζωή κάθε μέρα, μας φορτώνει λύπες ή δυσάρεστα γεγονότα, χωρίς να δίνει δεκάρα για την ευτυχία μας ή –αλίμονο- τη δυστυχία, την εσωτερική θλίψη ή τις βαθύτερες, όσο και απραγματοποίητες ανάγκες και τα θέλω μας.

ΕΡ. Τα ονόματα που χρησιμοποιείς στους ήρωές παραπέμπουν σ΄ ένα αρχάγγελο (Γαβριήλ), σ΄ έναν άγγελο (Αγγελική) και σε τρία Ε (Ευγενία, Ειρήνη, Ελπίδα). Ήταν τυχαία η επιλογή των ονομάτων;

ΑΠ. Πάντα τα ονόματα των ηρώων μου, ανάγονται στο συμβολισμό, είναι αναγκαία για την δική μου προέκταση της ίδιας της έμπνευσης. Και γελάω πάντα με την αφέλειά μου, να πιστεύω ότι θα το διακρίνουν λίγοι, κάτι που δε συμβαίνει ποτέ!

 ΕΡ. O ήρωάς σου χρησιμοποιεί συχνά την προσφώνηση «καρδιά μου», μια λέξη που τη χρησιμοποιείς πολύ συχνά κι εσύ. Κατά πόσο έχεις «τρυπώσει» μέσα στον ήρωά σου;

ΑΠ. Το να μπορέσω να ντυθώ τα ρούχα και τα συναισθήματα του Γαβριήλ, του κεντρικού μου ήρωα, με παίδεψε πολύ στ’ αλήθεια, κάπου τρία χρόνια χρειάστηκα, να του προσδώσω το χάρισμα με τον οποίο τον προίκισα. Κι όλο αυτό το διάστημα, κυκλώνοντας τα αγαπημένα μου πρόσωπα, προσπαθούσα να νιώσω κάτι από το δικό του χάρισμα. «Εκπαιδεύτηκα» μ’ έναν τρόπο στην ενόραση και το ίδιο προτείνω να κάνουν οι φίλες και οι φίλοι που θα διαβάσουν το δέκατό μου βιβλίο: να προσπαθήσουν «ν’ ακούσουν», τις λαχτάρες, τις επιθυμίες και τις ανάγκες των δικών τους αγαπημένων. Είναι δεδομένο ότι αυτό θα αναδείξει την ποιότητα της ζωής τους, όπως συνέβη στον ίδιο τον Γαβριήλ και την Αγγελική του.

ΕΡ. Αφού σ΄ ευχαριστήσω και σου ευχηθώ κι αυτό το βιβλίο σου να γίνει best seller θα σου ζητήσω να κλείσεις με μια δική σου φράση αυτή τη συνέντευξη.

ΑΠ. Κλείνω φέτος έναν κύκλο πεζογραφίας. Ίσως τελικά να μην είναι τυχαίο, ότι το πρώτο μου βιβλίο «Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» που κυκλοφόρησε πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, ήταν ο απόλυτος γυναικείος μονόλογος-αφήγηση, λες και τη συγγραφική μου πένα, την είχε δανειστεί η ίδια μου η ηρωίδα. Ωρίμασε φαίνεται ο χρόνος μέσα από μια σειρά μη ομοειδών βιβλίων, να κλείσω αυτή την πρώτη δεκαετή μου παρουσία στο ελληνικό βιβλίο με μια απολύτως αντρική αφήγηση σε ένα βιβλίο, που ’ναι γεμάτο φως και κατευθύνει τον αναγνώστη στην ομορφιά της ζωής και επιχειρεί να ξυπνήσει τα πιο ακριβά του συναισθήματα.

 *** Το βιβλίο «Εκείνος που άκουγε τις ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ των άλλων» του Γιάννη Φιλιππίδη κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική

Πηγή:
http://now24.gr/giannis-filippidis-niotho-oti-oloklirosa-enan-proto-kyklo-suggrafikis/

All 4 fum •Το βιβλίο της εβδομάδας: «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» του Γιάννη Φιλιππίδη Το βιβλίο της εβδομάδας: «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» του Γιάννη Φιλιππίδη • Συνέντευξη στην Αλεξία Βλάρα


1) Νέο βιβλίο, τι πραγματεύεται το νέο σας μυθιστόρημα;
Ένα χάρισμα κι έναν οριστικό έρωτα, θα πω με μια φράση. Κεντρικοί ήρωες, ο Γαβριήλ και η Αγγελική, ένα ζευγάρι που γεννιέται μαζί, ζει μαζί, πορεύεται συντροφικά σ’ ένα μέλλον, που εξακολουθεί και θα εξακολουθήσει να γράφεται. Εκείνος, γεννιέται μ’ ένα χάρισμα. Ν’ ακούει τις επιθυμίες των άλλων, όχι τις άλλες τους εσωτερικές σκέψεις, μόνο τις επιθυμίες, ηθελημένα ή όχι, απλά συντονίζεται κι ακούει. Και βέβαια, τουλάχιστον για μένα, καλείται να κάνει τους γύρω του πιο ευτυχισμένους, κρύβοντας το μυστικό του. Το βιβλίο ξεκινάει με κείνον αποφασισμένο, να το αποκαλύψει πια, αφηγούμενος τα πάντα από την αρχή σ’ ένα τετράδιο που προορίζεται για την αγαπημένη του.

2) Ένα βιβλίο που υμνεί τον έρωτα. Πόσο καρμικός μπορεί να γίνει;
Προσωπικά μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, ένιωσα πολλές φορές πως τίποτε στη ζωή μας δε γίνεται τυχαία. Κι ίσως μάλιστα αν έχουμε καλή ψυχή μέσα μας, να βρίσκεται ένα χέρι να μας σώζει, εκεί που απειλούνται να γκρεμιστούν τα πάντα γύρω μας. Τις ιδέες μου λοιπόν, μεταφέρω και στο χαρτί. Η σχέση των ηρώων είναι καρμική, γιατί βιώνω ο ίδιος με τρόπο απόλυτο μια τέτοια σχέση, γνωρίζω για πιο θέμα μιλάω. Κι αν στη δική μου περίπτωση βοήθησε κάποια αόρατη δύναμη, τότε για το αγόρι και το κορίτσι αυτού του βιβλίου, φαντάζομαι πως εγώ στάθηκα η αόρατη δύναμη για κείνους. Πιθανόν να φαίνεται υπερβολικό για όποιον δεν έχει βιώσει κάτι τέτοιο, αλλά οι μεγάλες αγάπες –που δεν αποστραγγίζονται ποτέ από ερωτική διάθεση, όπως συχνά λένε- που κρατούν ως το ανθρώπινο διηνεκές, υπάρχουν για να διαψεύδουν στατιστικές και ταμπέλες και κατηγοριοποιήσεις. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται και συναντιούνται για να μείνουν για πάντα μαζί, ως τα βαθιά τους γεράματα, αν είναι κι αυτό γραφτό.

3) «Εκείνος που άκουγε τις ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ των άλλων». Μιλήστε μου λίγο για την επιλογή του τίτλου; Τα κεφαλαία γράμματα στις ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ τι υποδηλώνουν;
Η αρχική σπίθα που γέννησε αυτό το βιβλίο, ήταν η θέλησή μου, να γράψω για έναν άντρα συνομήλικο με μένα ήρωα, γεννημένο μ’ ένα χάρισμα. Αλλά τι στ’ αλήθεια χάρισμα θα ήθελα να ‘χω εγώ σα Γιάννης; Να προβλέπω ας πούμε το μέλλον; Το βρίσκω εφιαλτικό. Ένα χάρισμα-χρίσμα ήθελα για τον Γαβριήλ μου, να το πάρει και να μεγαλώσει λειτουργώντας ανθρώπινα και πάντα με προσανατολισμό το καλό και το φως.

5) Πώς νιώθετε για το δέκατο αυτό λογοτεχνικό σας παιδί;
Νιώθω ότι σχεδόν ασυνείδητα, ολοκληρώνω έναν κύκλο δέκα βιβλίων, διαφορετικών σε είδος και ύφος μεταξύ τους, πέρα από γνωστά και δημοφιλή μου μυθιστορήματα. Το πρώτο μου βιβλίο ήταν ο απόλυτος γυναικείος μονόλογος, η Βασιλική του «Η μυρωδιά σου στα σέντα μου» έγινε αγιογραφία ηρωίδας, αγαπήθηκε σα φυσικό πρόσωπο από χιλιάδες ανθρώπους. Στη δέκατη στάση μου στην πεζογραφία, θέλησα να αγγίξω ένα άλλο πλαίσιο, να γράψω πιο προσωπικά, να εκθέσω προσωπικά μου δεδομένα μέσα από τις συναισθηματικές μου ομοιότητες με τον πρωταγωνιστή. Βασανίστηκα περισσότερο. Για να μπορέσεις να κοιτάξεις κατάβαθα μέσα σου, χρειάζεσαι όσο ποτέ, διαφάνεια, ειλικρίνεια, αλήθεια και βέβαια, πάρα πολύ συναίσθημα.


6) Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Να αποφορτιστώ από δύο πρόσωπα που αγάπησα πολύ σ’ αυτό το δέκατό μου ταξίδι ως τη στιγμή που θα νιώσω, ότι κάτι καινούργιο αρχίζει να πλάθεται μέσα μου. Τότε θ’ αρχίσει –πολύ ίσως καιρό πριν τη στιγμή που θ’ αρχίσει να γράφεται ένα επόμενο βιβλίο- η εσωτερική διεργασία, η αφηρημάδα του καλλιτέχνη θα γίνει και πάλι συνήθης μου καθημερινός θεσμός. Γιατί τα πρόσωπα ενός επόμενου μύθου, πρέπει να δημιουργηθούν από την αρχή, να σκιτσαριστούν σε ψυχή καθαρή, σα το λευκό χαρτί της ζωγραφικής…

7) Ποια είναι η πηγή έμπνευσή σας;
Οι άνθρωποι που συναντώ, οι στιγμές μου με κάποιους απ’ αυτούς, τα συναισθήματά μου, αλλά και τα δικά τους. Από κει και πέρα το μυαλό ενός συγγραφέα, χαρακτηρίζεται από μια ασυνήθιστη υπερευαισθησία, που ρουφάει κάθε ενδιαφέρουσα εντύπωση, εικόνες, μουσικές, βοηθούν πολύ οι άλλες καλές τέχνες για να μη ξεμένουμε ποτέ από έμπνευση, που διαμορφώνεται πάντα σε κάτι άλλο, ολότελα δικό μας μέσα από αλλεπάλληλους συνειρμούς.

8) Ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες μας.
Να ‘χουν δύναμη στη δύσκολη εποχή. Κι αν η ψυχή τους, τους παροτρύνει ν’ ανοίξουν μια σελίδα λευκή στον υπολογιστή και να γράψουν, ας το κάνουν, όχι με αναγκαίο σκοπό να ετοιμάσουν κάτι συγκεκριμένα, το γράψιμο βοηθάει ν’ αποφορτιζόμαστε από τα συναισθήματα που παραμένουν ανέκφραστα κι ίσως, να μη τα εμπιστευόμαστε στο ίδιο μας το περιβάλλον ή να θέλουμε να τα επικοινωνήσουμε αλλιώς. Έτσι ξεκίνησα και γω κάποτε να γράφω και μετά από αλλαγές στο χειρόγραφο, έγινε το πρώτο μου βιβλίο. Δε θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο απόγευμα, που κάθισα σε μια οθόνη και έγραψα μετά από χρόνια –μιας κι έγραφα από παιδί- κάτι ωριμότερο, κάτι περισσότερο. Φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι γράφω σχεδόν συνειδητά το πρώτο μου μυθιστόρημα…

9) Που μπορούμε να σας βρούμε; (social media).
Είμαι εύκολα προσβάσιμος σε φίλες και φίλους, τις εποχές που δε γράφω συναντιέμαι με πολλούς απ’ αυτούς με τρόπο ηλεκτρονικό ή φυσικό. Η επίσημή μου σελίδα είναι στη διεύθυνση https://www.facebook.com/Yannis.Filippidis.anemosekdotiki  αλλά μπορείτε να βείτε και τα προφίλ μου στο facebook ή το μπλογκ μου. Είμαι –όσο το επιτρέπουν οι πολλαπλές υποχρεώσεις μου- παιδί του διαδικτύου. Και χαίρομαι που η τεχνολογία βοηθάει να ζούμε πιο κοινονικοποιημένα και να συναντιώμαστε με φίλους που αγαπάμε και μπορεί να βρίσκονται αμέτρητα χιλιόμετρα μακριά, σ’ άλλη χώρα, σ’ άλλη ήπειρο. Μια τέτοια επικοινωνία τη θεωρώ το μεγαλύτερο πλούτο, που φέρει η ιδιότητα του συγγραφέα σε μένα.


Πηγή: http://all4fun.gr/theatre/books/15094-2017-06-12-13-49-44.html







booktourmagazine.com • Συγγραφείς που ξεχωρίζουν: Γιάννης Φιλιππίδης • Γράφει ο Θεοφάνης Θεοφάνους

-->
Το πρώτο ίχνος του στα ελληνικά γράμματα ήταν το 2006 με το μυθιστόρημα «Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου». Έκτοτε απογειώθηκε από κοινό και κριτικούς.
Λυρικός, αποφθεγματικός, αισθαντικός, δεν σταματά σε κάθε του συγγραφικό εγχείρημα να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Πλοκή, ήρωες που σε ακολουθούν μέρες μετά την ανάγνωσή τους, λόγος με ευφυές χιούμορ.
Η γραφή τού Γιάννη Φιλιππίδη έχει τη δύναμη να σε παρασύρει σ΄ ένα ταξίδι πέρα από τη φαντασία. Να σε ρουφήξει κυριολεκτικά σ΄ ένα ολότελα δικό του σύμπαν, σε μια κυψέλη φτιαγμένη από λέξεις  -  βουτηγμένες στο κεντρί και στο μέλι. Γίνεσαι θύμα, θύτης, συμπρωταγωνιστής και άλλοτε υπερήρωας των ιστοριών του.
Δεν γράφει ευκαιριακά, ούτε ανήκει στη σωρό των φιλόδοξων συγγραφέων τού εφήμερου– σπάνιο αυτό στις μέρες μας. Είναι μαχητής τού φωτός. Ονειροπόλος. Ταγμένος στο Γιν και το Γιανγκ, στη διαδικασία τής συνεχούς εναρμόνισης των πάντων που εξασφαλίζει την απόλυτη ισορροπία.
 Δεν προσπαθεί να μας “πείσει» αλλά να μας μεταδώσει μέσα από απλές καθημερινές στιγμές την αξία τού «να ζεις, ν΄ αγαπάς, να μαθαίνεις» και να ελπίζεις.
Ισως είναι καλύτερο να τον ανακαλύψετε από το τέλος προς την αρχή. Στο πιο πρόσφατο συγγραφικό του εγχείρημα θα βρείτε ένα κοινό στοιχείο το οποίο εμπεριέχεται σε όλα του τα έργα. Η ραχοκοκαλιά τής ύπαρξής μας, όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, δεν είναι να επιμένεις να αλλάξεις τους άλλους, αλλά ν΄ αλλάξεις τον τρόπο που εσύ βλέπεις τον κόσμο. Η αισιόδοξη πλευρά τής μέρας κρύβεται στις σελίδες του και είναι πραγματικά μεγάλη πρό(σ)κληση να την ανακαλύψεις.
 
-->
Μια γρήγορη ματιά στο οπισθόφυλλο:
"Την εποχή των αθώων σκέψεων και των ανοιχτών παραθύρων, γεννιούνται με διαφορά δεκατεσσάρων ημερών, μέσα στον ίδιο Απρίλη, δύο φωτεινά πλάσματα, σε αντικρινά σπίτια παλιών φιλενάδων. Ο δρόμος που χωρίζει τα σπίτια τους είναι κι ο ίδιος που θα τους ενώσει για πάντα. Αρχές της δεκαετίας του '70, και τα παιδιά θα συνδεθούν μ' έναν πρωτόφαντο κι οριστικό τρόπο. Οριστικό;
Ο μικρός Γαβριήλ γεννιέται μ' ένα παράξενο χάρισμα: ν' ακούει τις επιθυμίες, τις ευχές, τις προσευχές και τις λαχτάρες όσων τον πλησίαζαν, χωρίς να το επιδιώκει ο ίδιος. Θα μπορέσει ένα άγουρο παιδί να τιθασεύσει προς όφελος του καλού ένα τέτοιο ψυχικό του πλεονέκτημα ή θα χαθεί στα δαιδαλώδη μονοπάτια της πονηρής ανθρώπινης φύσης;

Μαζί θα νιώσουν τα κορμιά τους να μεγαλώνουν, τις σκέψεις τους να γίνονται πιο ώριμες, πιο ενήλικες. Θα διδαχτούν εύκολα τον τρόπο να λειτουργούν συντροφικά, να εκφράζουν με τις πράξεις τους τη θέρμη τού ενός για τον άλλον στις καρδιές τους.

Η Αγγελική δεν γνωρίζει για το χάρισμα από επιλογή τού αγοριού. Κι έπειτα, μια τέτοια δύναμη θα σταθεί άξια να βοηθήσει όταν οι δύο παντοτινά ερωτευμένοι άνθρωποι βρεθούν με τις ζωές τους να κρέμονται από μία μόνο κλωστή;"

 
-->
Απαγορεύεται να διαβάσετε βιβλία του αν δεν είστε ψαγμένος και με ανοικτές κεραίες αναγνώστης. Ο συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης δεν είναι για όλους, είναι για εκείνους τους λίγους που τελικά έγιναν πολλοί. Ρεύμα είναι και αφήστε το να σας παρασύρει.

-->
Ο Γιάννης Φιλιππίδης γεννήθηκε στα Γιαννιτσά κι απέκτησε την πρώτη του γραφομηχανή στα οκτώ του χρόνια -προς κατάπληξιν γονέων και δασκάλων- κι από τότε δεν σταμάτησε να γράφει. Είναι συγγραφέας και υπεύθυνος εκδόσεων της "Άνεμος Εκδοτική". Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά κι επώνυμες ιστοσελίδες."



(2017)            Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων, Άνεμος Εκδοτική
(2015)            Κωδικός ελευθερία, Άνεμος Εκδοτική
(2015)            Το ασανσέρ των οκτώμισι, Άνεμος Εκδοτική
(2014)            Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης, Άνεμος Εκδοτική
(2012)            Λούσιfair η βασίλισσα της Κυψέλης, Άνεμος Εκδοτική
(2011)            Ζωή με λες, Άνεμος Εκδοτική
(2011)            Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου, Άνεμος Εκδοτική
(2011)            Κρατάς μυστικό;, Άνεμος Εκδοτική
(2011)            Μα, το ψάρι είναι φρούτο, Άνεμος Εκδοτική
(2011)            Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι "αχ", Άνεμος Εκδοτική

Αποκτήστε όλα του τα βιβλία σε ένα πακέτο προσφοράς αποκλειστικά από την Άνεμος εκδοτική (www.anemosekdotiki.gr/index.html) ή αναζητήστε τα σε όλα τα φυσικά και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία. 


 


H άποψή μου για το βιβλίο • Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» • Γράφει η ποιήτρια Νάγια Κωστοπούλου

-
Ο δημιουργός Γιάννης Φιλιππίδης, παίζοντας ανάμεσα στην πρόζα και στο θεατρικό μονόλογο σε αυτό το πόνημά του, με τον εύστοχο αντωνυμικό χαρακτήρα του τίτλου του μας καταδεικνύει την δεινότητα και την δυναμική της αξιόπιστης πένας του, χωρίς καμιά βερμπαλιστική διάθεση τονίζοντας το υπαρξιακό και φιλοσοφικό πορτρέτο του ήρωά του σε μια ρωγμή του απροσδόκητου. Σε μια ρωγμή που διαιρεί τον χρόνο σε αντιστρόφως ανάλογες μετρήσιμες βιοτικές χάσεις…
«Οι στιγμές κυλάνε σε δευτερόλεπτα μηδενικά»...σελ. 17
Ο φιλόσοφος Σωκράτης, μέσα από την διαδικασία του επιθυμούν όντος , γνώριζε ότι η ανθρώπινη επιθυμία, δεν έχει αντικείμενο μήτε χρονικό όριο.
Και κατά τον Αριστοτέλη η χάρις είναι κάτι που προστίθεται από έξω, έτσι το υποκείμενο υποκειμενοποιεί πλέον την αιτία της ύπαρξής του δηλαδή την επιθυμία του ΄Αλλου, διότι χωρίς την επιθυμία του άλλου δεν υπάρχει πουθενά , δεν υπάρχει συνειδητή προβολή κι αυτό είναι κόλαση, διότι απουσιάζει ο διάλογος.
Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων, και όχι τις σκέψεις όπως μας το αποσαφηνίζει εξ αρχής μάλιστα ο δημιουργός καταθέτοντας με ήρεμη δύναμη μια βαρυσήμαντη αλήθεια πως ο ήρωάς του διαθέτει μια χάρη, ένα μυστικό που ως τώρα δεν είχε βρεί την δύναμη να το αποκαλύψει σε κανέναν. ΄Ένα μυστικό – χάρισμα που τον καθιστά μοναδικό μα και ολότελα μόνο παράλληλα, στον χώρο της κοινωνικής δράσης.
«Βλέπεις, ποτέ δεν τόλμησα να σου εξομολογηθώ – ως τώρα- ότι μπορώ ν αντιλαμβάνομαι πράγματα, ν ακούω όχι την κάθε σκέψη, αλλά μονάχα τις επιθυμίες των άλλων»… όπως αναφέρει
στην σελ. 13
«Το χάρισμά μου , μ έκανε διορατικό…
Κάρμα να το πω;
΄Η μήπως ευλογημένη πρόνοια Θεού;» σελ. 15
Σ αυτό το μοναδικό αυτόνομο στοιχείο, του ήρωά του Γαβριήλ, στήθηκε το κέντρο βάρους όλου του έργου προβάλλοντας συνοχικά και τους τρεις τομείς κατά το Γουάτσον Watson, της αξίας ενός λογοτεχνικού έργου δηλ τη νομοθετική την θεωρητική ή αισθητική και την περιγραφική που αποτελούν δείγματα του ρεύματος μιας φιλελεύθερης πραγματείας αλλά και θεμελιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα της λογοτεχνίας απομονώθηκε και μυστικοποίησε ο συγγραφέας για να μας καταδείξει μέσω του ετεροβιώματος και της γλωσσικής συναλλαγής- ανάγνωσης τις ηθικές ευαισθησίες τις κοινωνικές προκαταλήψεις τις πολιτισμικές αξίες αλλά και τις πολιτικές αντιλήψεις των τελευταίων σαράντα επτά ετών.
Μπροστά στο αναπάντεχο απρόσμενο όλα αναθεωρούνται.
Μπροστά στην δυσαρμονία της ερημιάς του φόβου και του θανάτου που οι διαστάσεις των αισθήσεων και οι οδοί των αισθημάτων αναμετρούνται με την σχιζοφρενική αστάθεια επειδή η σιγουριά της τακτικής κανονικότητας παύει να υπάρχει, ο ήρωας δραπετεύει στην ασφάλεια των βιωμένων ημερών, ξεκινώντας από την προδοσία που τον είχε πληγώσει το ίδιο πολύ. Από εκείνη την στιγμή που ένοιωσε πως αν την έχανε θα χανόταν.
Όπως τώρα, όπως αυτή την στιγμή.
«Πρώτη φορά που βρίσκομαι μακριά σου στ αλήθεια μόνος σ ένα σπίτι ενός Οκτώβρη μήνα, που βιάζεται να γίνει Νοέμβρης» σελ. 12
«Δεν θα σου γράψω ψέματα, θέλω να το ξέρεις. Λέξη που αποφάσισα μ αφήσω στο χαρτί, δεν πρόκειται να μουντζουρωθεί εκ των υστέρων, δεν αφήνω στον εαυτό νου το πλεονέκτημα να το μετανοιώσω»…σελ. 26
«Το έχω ορκιστεί στον εαυτό μου και σε σένα, απ΄αυτό το τετράδιο, δεν πρόκειται να σβηστεί ούτε μια λέξη. ¨Όλα καθαρά όλα διαυγή ανάμεσα μας»…σελ.21
Ο συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης στέκεται απέναντι χωρίς ακροβασίες αφουγκράζοντας και καταγράφοντας τους ήχους απ΄ τις γνώριμες φωνές τα βουητά των καλοκαιρινών κυμάτων τις τους παιδικούς τσακωμούς πίσω απ΄ τον χωμάτινο δρόμο, μυρίζει τις γεύσεις απ΄ τα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών αισθάνεται τα αγγίγματα τα προστατευτικά τους οικείους θρήνους από τις γνώριμες απουσίες που σπαρταρούν ακόμη μέσα του τις προδοσίες σχεδόν εξαγνισμένες πια, τα ελαφρά σουρσίματα στο τσιμεντένιο δάπεδο θροΐσματα και τους νυχτερινούς παφλασμούς, τα φιλντισένια πρόσωπα και τα καθαρά μάτια των ηρώων του μέσω των μετρικών φθόγγων. Αυτά τα ασπρόμαυρα στίγματα που ως δίχτυ ασφαλείας γεμίζουν τα τρία μπλέ τετράδια κρατώντας την ψυχή του πίσω απ΄ τα υψηλά τείχη τους . Με τρυφερότητα αλλά και με την σιγουριά των αισθήσεων τους διαβαίνει μαζί τους πέφτει και υψώνεται ίδιο στοιχειό, ενάντια στο χρόνο της λήθης ανασύροντας μέσα από τις συνεχείς αναδρομές του τον κοινωνικό ιστό τεσσάρων δεκαετιών φωτίζοντας παράλληλα και τις ζωές των ηρώων του με γλώσσα που δονείται από την ενέργεια των ρημάτων και την συναισθηματικότητα των μετοχών προβάλλοντας με τα προσεκτικά μελετημένα και διάστικτα από συμβολισμούς ονόματά τους, τις δύσθυμες μέρες τους τις ανήσυχες ώρες τους τις αλύτρωτες κραυγές τους και τους δραπέτες θρήνους τους.
Στέφανος Ευγενία Ειρήνη Τάσος Ελένη Γρηγόρης Ελπίδα… ένα σύμπαν από ψιθύρους μεταμέλειας και ιαχών προσδοκίας.
Ο Shelley αποκαλεί τους δημιουργούς «ανεπίσημους νομοθέτες της ανθρωπότητας» διότι καλλιεργούν πράγματι μέσω των συγκινησιακών αισθήσεων την κοινωνική συνείδηση.
Κι εδώ σ΄αυτό το πόνημα ο δημιουργός Γιάννης Φιλιππίδης πράγματι ως ανεπίσημος νομοθέτης δημιούργησε την δική του νομοτελειακή αρχή θεσμοθέτησε την δική του κοινωνία δημιούργησε τον δικό του ανθρώπινο ιστό.
Ο δικός του άγγελος, η Αγγελική του, μάχεται με τις δυνάμεις του Άδη λίγα μέτρα μόλις μακριά του, στην εντατική μονάδα ενός νοσοκομείου.
Εκεί πίσω από την σφραγισμένη πόρτα που, ο στίχος του Εμπεδοκλή «κλαυσά τε και κώκυσα» απεικονίζεται ανατριχιαστικά, ολόγυρα από το διασωληνωμένο σώμα της μοναδικής αγαπημένης του, της ψυχής του, της καρδιάς του, όπως αποκαλείται συνεχώς ευλαβικότατα σαν Αμήν σαν επίλογος για να θέσει την άνω τελεία στο γραπτό καθημερινό ημερολόγιο-διάλογο.
«Καληνύχτα γι΄ απόψε αγαπημένη μου» σελ 14
«Καληνύχτα καρδιά» σελ.101
«Ανεβαίναμε σκαλοπάτι καρδιά μου» σελ 189
Αυτή η απόσταση απουσίας και εκείνος ο ραγισμένος ύπνος της Αγγελικής της ηρωίδας που χρησμοδοτεί την συγγραφική διάθεση-κατάθεση του δημιουργού, συντελούνται όλες οι μετέωρες στιγμές του Γαβριήλ του ήρωα που πρωταγωνιστεί ως
«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» αλλά και όλα όσα συνωμοτεί ο συγγραφέας εναντίον της μίας και μοναδικής δικής του επιθυμίας για να προβληθεί ο μύθος του.
«δυο ψυχουλάκια που είχαν γεννηθεί με δυό εβδομάδες διαφορά»…σελ. 18
Για να μας τονίσει με απολυτότητα το πόσο κοινή υπήρξε η βιοτική πορεία τους. Και πως πράγματι λειτουργεί το κοινό στοιχείο για να παραχθεί αυτή η μεταφυσική διάσταση της αγάπης, μέσα από τα θέλω, τα ελπίζω, τα ονειρεύομαι, τα επιθυμώ, τα στοχεύω, τα εύχομαι, που χαρακτηρίζουν την ποιότητα ζωή μας.
Θα ήθελα εδώ να παραθέσω μια φράση από το βιβλίο Σκανταλόπετρα του συγγραφέα και ποιητή, Σωτηρίου Σαμπάνη πως:
«Λίγο όνειρο, λίγο συνήθεια, λίγη ελπίδα, χτίζουν την επανάληψη»
Η ζωή στηρίζεται σε όλα αυτά μα μας διαφεύγει το απροσδόκητο,και στο απροσδόκητο ακριβώς θεμελιώνεται.
΄Αλλωστε από το ίδιο υλικό θεμελιώνεται και ο πόλεμος.
Και η ζωή πολλές φορές ζητά να γίνουμε μαχητές.
Και ο ήρωας ο Γαβριήλ, τώρα μάχεται, πολεμά, λαβώνεται ψυχορραγεί το ίδιο μαζί της.
΄Ολη νύχτα με ένα καφέ η με ένα ποτό στο χέρι περιεργάζεται το ακοίμητο το ακατάδεκτο το απίστευτο τώρα. Πρέπει να το ευμενίσει να το ημερώσει να το εξημερώσει μέσα από τα περάσματα της τρυφερότητας και τις λυρικές ερωτικές αποχρώσεις που σέρνονται μέσω των απολήξεών του και κείτονται εκεί ανάμεσα στις γραμματοσειρές και στους εξομολογητικούς ψιθύρους του.
Σαν άλλος Ορφέας πίσω από την παράξενη φόρτιση του χώρου προσπαθεί να ξεγελάσει τις ατέλειωτες πικρές επισκέψιμες ημέρες του στο Λειμώνα της Σιωπής και να αποφορτίσει τις ατέλειωτες θρηνητικές ροές που τον καταβάλλουν τις ώρες της αναμονής του.
«οι άτακτες σκέψεις μεταμορφώνονται ανεξέλεγκτα από ελπίδα σε φόβο»…σελ 264
Ξηλώνοντας μια μια τις συμπαγείς μέρες του παρελθόντος υφαίνει αντίστοιχα τούτες τις νύχτες της απόλυτης ερημιάς.
Οκτώ ολόκληρα εικοσιτετράωρα μεταλαμβάνονται από τα άγρια ριζίδια του σκοταδιού σαν σταγόνες έναρθρου όρθρου περιμένοντας ένα μήνυμα. Αδημονεί για την μαγική απάντηση για την Ελπίδα στο πλάι της κόρης του της Ελπίδας και της πεθεράς του της Ειρήνης που για πρώτη φορά βρίσκουν τον τρόπο να ειρηνεύσουν μεταξύ τους, μπροστά στο απευκταίο ενδεχόμενο.
Όχι μην φοβάσαι αγαπούλα….
Όχι δεν πρόκειται να σε χάσω καρδιά μου…
Με αυτές τις φράσεις χρησμούς κρατά την ψυχή του όρθια περιμένοντας λεπτό το λεπτό την απάντηση-λύτρωση από το στόμα του διευθύνοντος ιατρού που την παρακολουθεί.
Με αυτές τις φράσεις επίλογο στο ημερολόγιο καταθέτει την επιθυμία του αυτός που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων τώρα πια καθορίζει την σκέψη του μπροστά στην αοριστία τάξη που τον εγκατέστησε το απροσδόκητο.
Με την αγωνία τεντωμένη, όσο η επιστήμη δίνει την δική της μάχη εκείνος ξεπερνά το φράγμα του χρόνου με την παρανομία της γραφής μιας και δεν είναι συγγραφέας όπως μας αναφέρει στην σελ 11 και συνεχίζει με την σιγουριά που του δίνει η αγάπη….μολονότι δεν είναι…
«είναι διαθετειμένος να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο που αφορά την ζωή του».
΄Ενας αδιόρατος κυνισμός, περιθάλπει το κλειδωμένο παρελθόν του. Οι μνήμες δεν κρατούνται αναδύονται συνεχώς ματώνοντας τις νύχτες του καταργώντας τις μέρες του.
Η αφανής αρμονία των χαμένων διαστάσεων , των κοιμισμένων ωρών των άναρχων στιγμών που κάνουν τον χώρο της ανάγκης καμπύλο και το λυγρό φως του χρόνου να κατρακυλά ανάμεσα στις σελίδες των τετραδίων αφήνοντας ένα φως γλυκό εαρινό στο περιθώριο του ευθραύστου παρόντος ξεκολλούν κομμάτι κομμάτι την ζωή, τις ανθρώπινες αδυναμίες, τις δύσθυμες διαθέσεις, τις ανταγωνιστικές εκρήξεις και, τις άτολμες οι τολμηρές σεξουαλικές παθογένειες- καταβυθίσεις.
Διαστέλλεται στο τώρα.
Τρίτη μέρα…σελ 9
Μισή ώρα αργότερα σελ 15
Τρία τσιγάρα αργότερα…σελ 68
Τρία τσιγάρα κι έναν ακόμα καφέ αργότερα…σελ 170
Λίγη ώρα αργότερα…σελ 278
Ατακτος ο χρόνος ,αλλοπρόσαλλη η πραγματικότητα, κι όλα αποκαλύπτουν τον ασυμβίβαστο της βίωσης που
οριοθετούνται με την εύστοχη δυναμική των τίτλων που αποσαφηνίζουν και καθοδηγούν διαδραστικά τα κεφάλαια μέσω της παραφροσύνης το κάλεσμα και των συναισθημάτων τους κωδικούς.
Αυτά τα μικρά καθημερινά αναγκαία που συνεχίζουν μαζί του, σηματοδοτούν και τα βασικά συστατικά της ζωής του, τροφοδοτώντας τις επιθυμίες του και προσδιορίζοντας τις ευχές του.
Αυτές οι κάθετες διαφάνειες καθορίζουν την μοναδικότητα και την αυθεντικότητα του μέσα στο χρησμικό παρόν.
Αυτές είναι οι πρωτόλειες συνισταμένες που πυροδοτούν την ζωή με μνήμη και το άναρχο αόριστο αύριο το μετατρέπουν σε ευλογημένο ενεστωτικό παρόν.
Ξετύλιξα μια μνήμη παλιά μας κι έφεξε λιακάδα πρωινού…σελ 68
Έτσι ακριβώς ξετυλίξαμε τον μύθο,
ξηλώσαμε τους χρόνους,
διαβήκαμε άναρχα από την ανάγκη
αναδιπλώσαμε εικόνες και συναισθήματα
αναμασώντας τα να, τα όταν, τα θα…
Θα ζήσει άραγε ή μήπως όχι…
Όχι δεν μπορεί… δεν το χωρά ο νους του πως εκείνη που αποτελεί όλη του την ζωή, κι όχι την μισή όπως συμβαίνει συνήθως μπορεί να χαθεί.
Και τότε;
Εκείνος μπορεί να υπάρχει χωρίς εκείνη;
Και το χάρισμα τι;
Πόση αξία θα έχει πια εκείνο το ευλογημένο από το Θεό δώρο, αν η δική του επιθυμία νεκρωθεί αν δεν υπάρχει μια λιακάδα να πιστεύει.
«Μεγαλώνοντας, στέριωσε μέσα μου η πεποίθηση, ότι ο καθένας μας παίρνει τον παράδεισο που του αξίζει. Και κει, δε χανόμαστε, αλλά συνδεόμαστε ξανά»…σελ. 278
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Μέσα από την ιερή δύναμη της προβαλλόμενης ανάγκης για διάλογο απαντάται το ερώτημα όλης της φιλοσοφίας του Δυτικού Κόσμου περί δι-υποκειμενικότητας του Εγώ. Επειδή η ανάγκη για επιθυμία ελπίδα δύναμη πίστη δημιουργούν επί της ουσίας την βιοτική ζωή… Και φυσικά όλα αυτά μαζί αποτελούν τον κορμό του μυθιστορήματος, την αφηγηματική προσταγή του έργου, που μας καθοδήγησε μέσω της χρονικής αναρχίας….να ανακαλύψουμε τις ψυχολογικές, πνευματικές και κοινωνικές προεκτάσεις της κάθε πολύπαθης μέρας του ήρωα…΄Ετσι σπάζοντας τις φόρμες και με οδοδείκτες την διαύγεια την ενσυναίσθηση την τρυφερότητα την ευσπλαχνία και την αμέριστη φιλανθρωπία έστησε την μυθιστορία του Εκείνου που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων, αφήνοντας με περισσή επιμέλεια να έρπονται υποδόρια τα στοχευμένα μυνήματά του που πάλλονται από τις βαθύτερες υπαρξιακές και φιλοσοφικές του αγωνίες.
Η επιθυμία είναι χρησμοδοτική αναγκαιότητα.
Και αυτή η αναγκαιότητα δημιουργεί την συνθήκη για διάλογο.
Και ο διάλογος γεννά το Ον Άνθρωπο…
Γεννά την ιστορία.
Αγαπημένε μου Γιάννη, σε ευχαριστώ από καρδιάς.