Ν’ απελευθερώσουμε τα όμορφα
Ορφανή ψυχή μου, απόψε θα σου ματαπώ ότι οι λέξεις εκφράζουν, εκτός από εικόνες, συναισθήματα - ιδέες του μυαλού σου και άλλα τέτοια, μυρωδιές, αγγίγματα. Ντόπια χωριάτικη σαλάτα πλήρης θερμίδων κι αρωμάτων και ταυτόχρονα στυφό μούδιασμα από φάρμακο, που αναγκάζεσαι να λαμβάνεις ημερησίως για το χατίρι μιας χρόνιας ασθένειας. Απολαυστική γρανίτα έπειτα από πολύωρο θαλασσινό μπάνιο ή μοσχαρίσια ροδοψημένα κομμάτια κρέατος, βουτηγμένα σε γίγαντες φασολάδα, γινωμένα όλα μ’ επίβλεψη σοφίας αιώνων στη χόβολη του παλιού χτιστού φούρνου.
Ν’ απελευθερώσουμε, λέω, στη δύσκολη εποχή τα όμορφα να στήσουν τη δική τους πόλη-κράτος, έτσι όπως τις λέγανε παλιά. Και ν’ απλώσουμε σαν τις παλιές γυναίκες της υπαίθρου τραχανά, τις λέξεις που λερώνουν τη σκέψη και την κάθε ημέρα μας: οσμές των σκληρών χρόνων, μυρωδιές σκουπιδιαρεύοντος καιρού, εικόνες σκοτεινών μεγάλων οδών και ασαφούς χάους.
Όλα εκεί, στο πάνινο σπαστό ντιβανάκι των παλιών ζυμαρικών, ως να λευκάνουν, λευκότερο λευκό ακόμα κι αν φτάσεις πονηρά να το συγκρίνεις με τις πιο αισιόδοξες σκέψεις μας…
• «Τα χρόνια της υπερέντασης». άνεμος εκδοτική
