Η Κατερίνα γεννιέται σε ένα μικρό χωριό, μεγαλώνει με τα αδέλφια και τον πατέρα της. Αντιμετωπίζει την απόρριψη, την ζήλια των αδελφών. Η ανάγκη της για το χάδι και την αγκαλιά εξοστρακίζονται. Ο Παύλος γεννιέται στην πόλη της Αθήνας, μεγαλώνει με το αίσθημα της ντροπής από τους γονείς του. Ο διπολικός ψυχισμός του φέρνει ξεσπάσματα και όσο μεγαλώνει τόσες περισσότερες κλειδαριές μπαίνουν στο σπίτι. Γιατί ο Παύλος πρέπει να κρυφτεί από τα βλέμματα της καλής κοινωνίας, η στοργή εδώ δεν έχει θέση. Η μοίρα όμως ενώνει αυτά τα παιδιά, η Κατερίνα καταλήγει να ζει στο ίδιο σπίτι με τον Παύλο. Μαζί βρίσκουν την αγάπη, εκείνη την αγάπη που εσωκλείει μέσα της την αγνότητα, την λαχτάρα, το ειλικρινές νοιάξιμο.. την πραγματική αγάπη. Τα εμπόδια πολλά, όμως τα παιδιά δεν εγκαταλείπουν. Εξάλλου έχουν σύμμαχο την κυρία Μπεάτα, την μητέρα του Παύλου..
Το μυθιστόρημα του Γιάννη Φιλιππίδη είναι βιβλίο που δεν έχει προηγούμενο! Καταπιάνεται με το δύσκολο θέμα του διπολικου Παύλου στην δεκαετία του '70.. δύσκολο να το περιγράψει κανείς, ο συγγραφέας όμως τα καταφέρνει εξαιρετικά! Το βιβλίο θεωρώ ότι έχει πολλές πτυχές, εγώ θα σταθώ στο αίσθημα της ενσυναίσθησης που βγάζει. Εδώ όλοι οι χαρακτήρες που γνωρίζουμε έχουν λόγο και λειτουργούν με σωστές ή λανθασμένες επιλογές. Εδώ μην ψάχνετε για τον κακό της υπόθεσης, όλοι είναι άνθρωποι με τις εμπειρίες που έχουν βιώσει και τους διαμόρφωσαν. Εδώ οι χαρακτήρες αποκτούν πνοή και ζωντανεύουν γιατί μέχρι το τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης έχει μπει στη θέση όλων! Τρομερή ενσυναίσθηση, καταπληκτικό το ότι μπόρεσε να μπει σε ένα βιβλίο!
Όποιος έχει διαβάσει ένα βιβλίο του συγγραφέα δεν το ξεχνά. Η γραφή του ξεχωριστή πάντα. Θα τολμήσω να γράψω ότι με αυτό το βιβλίο ο Φιλιππίδης πήγε ένα βήμα ακόμη παραπέρα. Δεν φοβήθηκε, τόλμησε και το αποτέλεσμα; Βγήκε νικητής!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ για ολόκληρο το ανάγνωσμα και περισσότερο για την ανεπανάληπτη κυρία Μπεάτα!!!! Έγινε αγαπημένη μου, γέλασα, πόνεσα, έζησα μαζί της!! Νομίζω η Μπεάτα κλείνει μέσα της όλα τα θέλω και όλα τα πρέπει... Την αγαπώ!!
Έχει καιρό που τελείωσα το βιβλίο. Άργησα να γράψω για αυτό γιατί δεν ήξερα τι να πρωτογράψω, πώς να αποδώσω αυτά που ένιωσα διαβάζοντας το και με ποιον τρόπο να μην ξεφύγω... Ξέφυγα τελικά!!!! Πώς να βάλω τον ενθουσιασμό μου σε τάξη..!
