Η πρώτη κριτική για το μυθιστόρημα με τίτλο #Χτύπα_το_φίδι_στο_κεφάλι (2021)από την αγάπη[ημένη μου και πάντα έγκυρη και έγκαιρη φίλη μου Κάτια Κρεμαστούλη
ΥΠΟΘΕΣΗ
Καλοκαίρι του 1944. Το Δίστομο φλέγεται και οι αδίστακτοι ναζί ξεκληρίζουν ανθρώπους, ζώα και περιουσίες. Μέσα από τον όλεθρο και την καταστροφή, ένα δεκατετράχρονο κορίτσι γλυτώνει από θαύμα. Η ορφανή, πλέον Αντιγόνη καταλήγει ως ψυχοκόρη σε μια εύπορη οικογένεια αγροτών στη Λειβαδιά, αδυνατώντας να διανοηθεί όσα δεινά της επιφυλάσσει η Μοίρα. Εξαρτημένη από τα αφεντικά της, θα γνωρίσει τον σωματικό και τον ψυχικό βιασμό, την ταπείνωση και την κακοποίηση σε κάθε της έκφανση. Μοναδικός συμπαραστάτης και σύντροφός της ο έφηβος γιος τους, ο Λάμπρος.
Φθινόπωρο του 1950. Η εικοσάχρονη Αντιγόνη ταξιδεύει για τη Νέα Υόρκη, αφήνοντας πίσω της όλα όσα την πόνεσαν και την πλήγωσαν ανεπανόρθωτα, όπως και όλα όσα αγάπησε περισσότερο στη ζωή της. Έχοντας πέσει θύμα μιας ακόμα δολοπλοκίες των ασυνείδητων και αδίστακτων αφεντικών της, η ζωή της ανατρέπεται εκ νέου καθώς οδεύει σε έναν ακούσιο γάμο με τον κατά πολύ μεγαλύτερό της ομογενή επιχειρηματία Στράτο, που προαποφασίστηκε εν αγνοία της. Θα ακολουθήσουν όλα την προσχεδιασμένη πορεία τους, ή η ζωή θα αποδειχτεί και πάλι απρόβλεπτη;
......
«Μάνα! Μίλα μου μάνα, μιλά μου! Πρέπει να μου μιλήσεις, έμεινα μόνη μου. Όλοι έφυγαν ή είναι νεκροί!»
...
Μια κραυγή σπαρακτική, αιματοβαμμένη, θα ορίσει τη μοίρα της.
Κραυγή, που με το χρόνο γίνεται σιωπή εκκωφαντική όπου θα τη συνοδεύει σε μια πορεία ζωής ανηφορική, σε ένα δρόμο γεμάτο αγκάθια, εκεί που παραμόνευαν τα πιο δηλητηριώδη φίδια να επιτεθούν στην ψυχή της που την κατάπινε η άβυσσος.
Αυτήν την Αντιγόνη, με το όνομα το τραγικό, ένα αδέσποτο πλέον ορφανό, με ένα κλάμα βουβό και τις θύμησες τις γλυκές να την συντροφεύουν.
...
Θύτες και θύματα..
Κατακτητές και κατακτημένοι.
Ορφάνια και εκμετάλλευση.
Φτώχεια και ταπείνωση.
Πλούτος και απληστία, οδηγούν στον ξεριζωμό, στον ξενιτεμό, κλείνοντας μεταξύ τους τις πιο ανίερες συμφωνίες..
Ισχυροί και ανίσχυροι.
Θάνατος και απώλεια.
Όλεθρος..και γύρω του, μέσα του, να καίει άσβεστη η φλόγα μιας αγάπης, αποδιωγμένης, κυνηγημένης, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να γίνει μια φωτιά δυνατή, έτοιμη πια να κάψει τα βάσανα, τους εφιάλτες, να τα κάνει στάχτη, ν' αναγεννηθεί.
....
Ο σπουδαίος συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης, γυρνά πίσω τα χρόνια και περιπλανιέται πονεμένος, τραγικός, μα πάντα ελπιδοφόρος, στις πιο σκοτεινές στιγμές της Ιστορίας.
Μέσα από μια καθηλωτική ιστορία, που περνά από ερείπια, κοιτώντας έντρομος, μα αποφασισμένος, πολεμά για να τιμωρήσει τους ενόχους,να πάρει την εκδίκησή του, να σώσει τις ψυχές των ανθρώπων, ν' αλλάξει τη μοίρα τους, απλώνοντας ένα χέρι πονετικό, προσφέροντας τους λιμάνι απάγκιο σε μια αγκαλιά αγαπημένη. Να τους βοηθήσει θέλει, να χτίσουν και πάλι τα όνειρα από την αρχή..
...
Με μια γραφή απαράμιλλης ομορφιάς, μεστή, ρέουσα, ο συγγραφέας, καταφέρνει να βγάλει από το σκοτάδι τον αναγνώστη και να τον οδηγήσει στο φως, μέσα από μια διαδρομή δύσκολη, όπου την βάφει το αίμα του πολέμου, την καίει η εμπορευματοποίηση του ανθρώπου, ο ξεριζωμός του, ο βιασμός και η ταπείνωση της γυναικείας ύπαρξης.
...
Οι φλόγες δύο πολέμων καίνε τις σελίδες αυτού του βιβλίου..της σάρκας και της ψυχής.. Ποια είναι άραγε, η πιο καταστροφική; Η πιο ολέθρια; Φλόγες, παντού ξεπηδούν.. που όμως πάντα σβήνουν στο φύσημα της αγάπης!
Ένα αριστούργημα, με την υπογραφή του Γιάννη Φιλιππίδη!
